خوشبختانه شما می توانید با انجام دادن کارهایی که کیدمام به شما توصیه می کند به آرامش کودک خود کمک کنید.

بلافاصله پس از تزریق واکسن برای کودک، می توانید او را قنداق کنید و چیزی به او بدهید تا بمکد و به این ترتیب به او در آرام شدن کمک خواهید کرد.

اگر نوزاد شما بعد از تزریق واکسن دچار تب یا درد شدیدی شد، از کمپرس سرد برای تسکین درد استفاده کنید و از پزشک کودک خود در مورد دادن داروهای کاهش دهنده تب و درد بپرسید.

با پرت کردن حواس آنها و ماساژ دادن محل تزریق، به کودک خود در حین تزریق واکسن آرامش دهید.

بلافاصله پس از تزریق، کودک خود را قنداق کنید.

به محض اینکه پزشک برای کودک شما واکسیناسیون را انجام داد، نوزاد خود را در یک پتو قنداق کنید.

نوزادان، قنداق شدن را به نوعی آرام بخش می دانند، زیرا یادآور زمانی است که در رحم مادر بوده اند.

اگر تمایل داشته باشید می توانید قبل از واکسیناسیون، کودک خود را قنداق کنید، اما حتما باید پاهای او را برای واکسیناسیون بیرون از قنداق قرار دهید.

قنداق کردن، ممکن است برای نوزادان بزرگتر تاثیری نداشته باشد (یعنی بالای 4 ماه).

اگر کودک شما برای قنداق شدن خیلی بزرگ است، همینکه آنها را در آغوش بگیرید و نگه دارید یا آنها را به راحتی در پتوی مورد علاقه آنها بپیچانید، کفایت می کند.

کودک خود را به پهلو یا روی شکم خود قرار دهید.

پس از قنداق کردن نوزاد، آنها را به پهلو یا روی شکم، بر روی دامان خود، یا روی میز معاینه در مطب پزشک قرار دهید.

این موقعیت برای نوزادان آرامش بخش است زیرا به آنها احساس ثبات و امنیت می دهد.

کودک خود را در حالی که روی شکم یا به پهلو خوابیده است، تنها و بدون محافظ رها نکنید.

خوابیدن به پهلو یا روی شکم ممکن است خطر ابتلا به سندرم مرگ ناگهانی نوزادان (SIDS) را افزایش دهد.

کودک را در آغوش خود بگردانید.

می توانید نوزاد خود را در یک تاب یا گهواره قرار دهید و او را تکان دهید.

در حالی که در گوش کودک خود صدای (شوش شوش که یادآور رحم مادر برای نوزاد می باشد) ایجاد می کنید، آنها را به آرامی در آغوش خود، تاب یا گهواره تکان دهید.

این حرکت آرامش بخش در به آرامش رسیدن کودک شما کمک بزرگی خواهد کرد.

ممکن است در ابتدا نیاز به تکان های بزرگتری داشته باشید، اما به محض اینکه نوزاد آرامتر شد، می توانید کودک را به آرامی در آغوش خود، تاب یا گهواره او تکان دهید.

چیزی برای مکیدن در اختیار کودک خود قرار دهید.

به نوزاد خود شیشه شیر، پستانک و یا حتی می توانید زمانی که کودک گرسنه نیست سینه خود را در دهان او قرار دهید تا بمکد.

هنگامی که کودک شما به آرامش رسیده است، به آنها چیزی بدهید که بتواند آن را بمکد.

شیردهی با شیر مادر گزینه  بسیار خوبی می باشد، اما اگر قادر به انجام چنین کاری نیستید، سعی کنید شیشه شیر یا پستانک را به آنها بدهید.

عمل مکیدن به شما کمک می کند تا بتوانید به کودک خود آرامش بدهید.

پستانک را نیز می توانید در آب قند قرار دهید و سپس در دهان کودک بگذارید، زیرا شیرینی تا حدودی می تواند به آرام شدن نوزاد شما در زمان تزریق و همچنین بعد از آن کمک کند.

رسیدگی به تب و یا درد نوزاد پس از تزریق واکسن

اگر احساس می کنید و یا شک دارید که کودک شما به تب مبتلا شده است دمای بدن او را بررسی کنید.

گاهی اوقات، نوزادان پس از تزریق دچار تب می شوند.

اگر احساس می کنید که کودک شما تب دارد، از یک دماسنج دیجیتال برای سنجیدن دمای بدن او استفاده کنید و  دماسنج را زیر بغل نوزاد خود قرار دهید تا دمای بدن او را بررسی کنید.

برای اطمینان بیشتر می توانید از دماسنج رکتال استفاده کنید.

اگر کودک شما تب داشته باشد، ممکن است زمانی که بدن آنها را لمس می کنید، بدن آنها گرم و حتی داغ به نظر برسد، کمی گیج و خواب آلود باشد و یا میل به غذا خوردن نداشته باشد.

دمای 97.5 درجه فارنهایت (36.4 درجه سانتیگراد) برای بیشتر نوزادان دمای معمولی به حساب می آید.

اما دمای بالاتر از 100.4 درجه فارنهایت (38.0 درجه سانتیگراد) تب به شمار می رود.

تبی که ناشی از تزریق واکسن باشد، معمولاً خفیف می باشد و معمولاً ظرف 2 تا 3 روز پس از تزریق واکسن برطرف خواهد شد.

مایعات زیادی به کودک خود بدهید.

اگر نوزاد شما تب دارد، سعی کنید آنها را به نوشیدن مایعات زیاد تشویق کنید.

در بیشتر موارد، استفاده از شیر مادر یا شیر خشک گزینه بسیار خوبی محسوب خواهد شد.

بدون مشورت با پزشک کودک خود به نوزادان زیر 6 ماه، آب ندهید.

نوزاد خود را خنک نگه دارید تا بتوانید به کاهش تب او کمک کنید.

اگر کودک شما تب دارد، از انداختن پتو و یا پوشاندن لباس گرم برای او خودداری کنید.

لباس کمتری برای نوزاد خود بپوشید و آنها را در محلی خنک (اما نه خیلی سرد) قرار دهید.

همچنین می توانید با استحمام اسفنجی در آب ولرم، کودک خود را خنک و آرام کنید.

فقط اطمینان حاصل کنید که بدن نوزاد خیلی سرد نشود ، زیرا لرزیدن می تواند در بالا رفتن تب کودک موثر باشد.

همچنین بخوانید: تاثیر بازی بر رشد کودکان

از پزشک خود در مورد استفاده از دارو برای کاهش تب و درد ناشی از تزریق واکسن مشورت کنید.

اگر کودک شما تب دارد و به نظر می رسد تب او ناشی از تزریق واکسن می باشد، در مورد داروهای بدون نسخه مانند استامینوفن کودکان یا ایبوپروفن با پزشک متخصص نوزاد خود مشورت کنید.

این داروها می توانند باعث کاهش تب و درد شوند، همچنین NSAID هایی (داروهای ضد التهاب غیر استروییدی) مانند ایبوپروفن نیز می توانند هرگونه تورم و التهاب بوجود آمده در محل تزریق واکسن را کاهش دهند.

در مورد دوز مناسب این دارو برای کودک خود با پزشک کودکان مشورت کنید.

هرگز به فرزند زیر 18 سال خود، آسپیرین ندهید.

در موارد بسیار نادر، آسپیرین ممکن است باعث یک واکنش تهدید کننده برای زندگی در کودکان به نام سندرم ری شود.

برای کاهش درد و تورم از یک دستمال مرطوب و خنک استفاده کنید.

اگر محل تزریق واکسن گرم، قرمز، متورم می باشد یا به نظر می رسد نوزاد شما درد دارد، می توانید از کمپرس سرد به منظور آرام شدن کودک و کاهش التهاب استفاده کنید.

یک دستمال تمیز را در آب خنک فرو کنید، آن را بفشارید تا آب اضافی آن گرفته شود و دستمال را روی ناحیه ملتهب و دردناک قرار دهید.

اگر قرمزی و حساسیت برطرف نشده و ظرف مدت 24 ساعت بدتر شد، با پزشک نوزاد خود تماس بگیرید.

پیشگیری از ناراحتی در حین تزریق واکسن و بعد از آن

برای پیشگیری از درد کشیدن و ابتلا به تب، در هنگام تزریق واکسن و بعد از آن، با پزشک کودک خود در مورد استفاده از دارو مشورت کنید.

شما ممکن است بتوانید با دادن داروی کاهش تب و درد به نوزاد قبل از تزریق، از بروز برخی از ناراحتی های بعد از تزریق واکسن جلوگیری کنید.

از پزشک کودک خود بپرسید که آیا می توانید قبل از تزریق، ایبوپروفن یا استامینوفن به کودک خود بدهید.

استامینوفن ممکن است تاثیر برخی واکسن ها را کاهش دهد.

سعی کنید قبل از اینکه تصمیم بگیرید که دارویی به نوزاد خود بدهید با پزشک کودک خود مشورت کنید.

در مورد استفاده از روش جایگزین به جای تزریق واکسن با پزشک کودک خود صحبت کنید.

به جای برخی از واکسن ها می توان از داروی خوراکی و یا اسپری بینی استفاده کرد.

اگر نگران نحوه واکنش کودک نسبت به درد ناشی از تزریق هستید، از پزشک نوزاد خود در مورد این گزینه ها سوال بپرسید.

در بعضی موارد، متخصص اطفال ممکن است با یک تزریق ترکیبی که حاوی واکسن های متعدد می باشد، تعداد واکسن های مورد نیاز کودک شما را کاهش دهد.

زمانی که کودک شما در حال تزریق واکسن می باشد، آرامش خود را حفظ کنید.

اگر دچار اضطراب و استرس شدید، کودک شما به وضعیت روحی شما پی خواهد برد و بر روحیه او نیز تاثیر خواهد گذاشت.

تلاش کنید تا آرامش خود را حفظ کنید.

به نوزاد خود لبخند بزنید و با صدای آرامش بخش و شاد با او صحبت کنید.

اگر دچار استرس شده اید و کمی به خاطر فرزند خود احساس نگرانی می کنید، چند نفس عمیق بکشید.

همچنین می توانید در حین تزریق واکسن کودک، به سوزن سرنگ نگاه نکنید تا دچار استرس و اضطراب نشوید.

کودک را در دامان خود نگه دارید و در حین تزریق حواس آنها را پرت کنید.

در حین تزریق، کودک خود را در آغوش یا دامان خود نگه دارید.

با خواندن یک ترانه زیبا، نشان دادن یک اسباب بازی جدید و یا مورد علاقه او سعی کنید حواس آنها را پرت کنید.

شما همچنین می توانید چهره خود را برای آنها به صورت شکلک های خنده دار درآورید.

بعضی از پزشکان برای شاد و سرگرم نگه داشتن نوزاد و کودک در هنگام تزریق واکسن، فیلم های کارتونی برای آنها پخش می کنند یا اسباب بازی هایی را به دست آنها خواهند داد تا با آنها بازی کنند.

محل تزریق واکسن را قبل و بعد از تزریق، ماساژ دهید.

قبل از تزریق، به آرامی محل تزریق واکسن را فشار داده و یا مالش دهید.

بعد از تزریق، حدود 10 ثانیه مجددا محل تزریق را مالش دهید.

این امر به کاهش هرگونه درد و تب ناشی  از تزریق کمک می کند.

منبع: wikihow

The post آرام کردن نوزاد بعد از تزریق واکسن appeared first on کیدمام.

پدران و مادران بعد از ختنه کردن فرزند خود در موزد مراقبت از آلت تناسلی نوزادشان ممکن است نگران شوند.

این در حالی است که آلت تناسلی نوزاد یا کودک پسر آنقدر که به نظر می‌آید حساس نیست و ختنه نیز آسیبی به او نمی‌رساند.

ختنه عملی ساده است که طی آن پوست پوشاننده سر آلت تناسلی کودک پسر یا همان پوست ختنه‌گاه با یکی از تکنیک‌های موجود توسط پزشک کودک برداشته می‌شود.

در این مطلب شما می‌توانید با فرایند و سن ختنه در نوزادان، نکات مراقبتی پس از ختنۀ نوزاد پسر و موارد نیازمند مراجعه به پزشک پس از ختنه آشنا شوید.

فرایند و سن ختنه نوزادان

اگر شما در همان 48 ساعت اول پس از تولد یا در 10 روز اول ختنه نوزاد را انجام دهید بسیار انتخاب درستی است.

البته در بعضی موارد نیز، پزشکان ممکن است این اقدام را به دلایل پزشکی به تأخیر بیندازند.

زمان بعدی ختنه، 11 روز اول بعد از تولد نوزاد و سپس تا پایان دورۀ نوزادی یعنی تا 28 روز بعد از تولد است.

بعد از ختنه، نوزادتان حداقل تا دو ساعت زیر نظر خواهد بود.

 یک روش شایع ختنه، روش حلقۀ پلاستیکی است و در برخی موارد نیز پزشکان از جراحی استفاده می‌کنند.

بعد از ختنه در روز سوم تا پنجم که آزمایشات غربالگری نوزاد انجام می‌شود، بهبود ختنه نیز بررسی خواهد شد.

حداکثر زمان مراجعه به پزشک برای بررسی محل ختنه، یک هفته پس از ختنه است.

در صورت بی‌قراری نوزاد و با تجویز پزشک، می‌توانید از قطرۀ استامینوفن کودکان و فقط طبق دستور پزشک کودک استفاده کنید .

دقت کنید از راهنمایی‌های ناآگاهانه دیگران برای مراقبت‌های اشتباه و غلط خودداری کنید.

همچنین بخوانید: نکات مهم برای انتخاب یک پوشک مناسب

نکاتی برای مراقبت بعد از ختنه کردن نوزاد

مراقبت‌های بعد از ختنه نسبتاً آسان است .

شما تا زمان بهبود آلت تناسلی ختنه‌شده‌ که حدود 7 تا ۱۰ روز طول می‌کشد، لازم است نکات زیر را رعایت کنید:

ناحیۀ ختنه‌شده را تمیز نگه دارید:

 این مهم‌ترین توصیه مراقبتی پس از ختنه است.

در هر بار تعویض پوشک، هر ذرۀ مدفوعی را با ملایمت پاک کنید.

از صابونی ملایم و بی‌بو برای پوست نوزاد به همراه آب گرم استفاده کنید.

 از دستمال مرطوب استفاده نکنید.

 اجازه دهید که آن ناحیه خودبه‌خود خشک شود تا از التهاب جلوگیری شود.

 تا زمانی که آلت تناسلی بهبود می‌یابد و ریشۀ بند ناف نیز می‌افتد تنها از روش شست‌وشو با یک لیف یا حولۀ نرم برای بدن نوزاد استفاده کنید.

 از خیس کردن این ناحیه در حمام خودداری کنید.

 هرچند، بدیهی است که در حین ادرار کردن مرطوب خواهد شد، اما تا زمانی که پوشک او را به موقع تعویض می‌کنید، این موضوع مشکل‌ساز نیست.

نظر پزشک کودک خود را بپرسید.

پس از جراحی ممکن است یک باند وازلینی روی آلت نوزاد قرار داده شود که معمولاً با اولین ادرار نوزاد می‌افتد.

متخصصان اطفال نظرات متفاوتی در مورد لزوم ادامۀ استفاده از پانسمان برای آلت تناسلی در حال بهبود دارند.

اگر توصیه شده است که به پانسمان ادامه دهید، قبل از پیچیدن یک گاز استریل کوچک دور محل یا قرار دادن یک باند روی آن، کمی وازلین روی سر آلت تناسلی بمالید تا پانسمان به پوست نچسبد.

 اگر پزشک شما معتقد به استفاده از پانسمان نیست، برای روز اول یا بعد از آن نیز بعد از هر تعویض پوشک، کمی وازلین یا پماد آنتی‌بیوتیک به آن ناحیه بزنید.

دو پوشک به نوزاد بپوشانید.

این کار اختیاری است، اما به کاهش درد کمک می‌کند.

پوشاندن دو پوشک به نوزاد، به محافظت از آلت تناسلی او کمک می‌کند و از فشار آوردن ران‌ها به آن جلوگیری می‌کند؛

 همچنین می‌توانید به منظور کاهش درد، یک کیسۀ حاوی یخ را بین دو لایه پوشک قرار دهید.

 در این مورد نیز لازم است نظر پزشک کودک را بپرسید.

وقتی ناحیۀ ختنه به طور کامل بهبود پیدا ‌کرد، شما همچنان به تمیز نگه داشتن آلت تناسلی و پاک کردن هر گونه مدفوع روی آن ادامه دهید.

 اگر کمی از پوست ختنه‌گاه باقی مانده، در زمان حمام کردن، پوست را با ملایمت بکشید و زیر آن را تمیز کنید.

موارد نیازمند مراجعه به پزشک پس از ختنه کردن

اگر سر آلت تناسلی نوزاد کمی قرمز است، نگران نشوید.

 ترشحات زرد رنگ نیز کاملاً طبیعی است و تنها به این معنی است که بدن در حال ارسال مایعات شفابخش به این ناحیه است.

حتی دیدن یک لکۀ کوچک خون در پوشک نوزاد نیز طبیعی است.

 اما اگر کودک شما هر یک از علائم زیر را دارد، فوراً به پزشک کودک اطلاع دهید.

 این علائم می‌تواند به معنای عفونت یا مشکلات دیگری باشد:

• تب کردن کودک
• ورم شدید آلت و بیضه
• مشکل در ادرار کردن
• ادرار نکردن نوزاد حداکثر ۲۴ ساعت پس از ختنه
• زخم‌های پوسته‌پوسته و ترشح‌کننده
• قرمزی ناحیۀ ختنه بیشتر از پنج روز
• ادامۀ ترشحات زرد رنگ بیشتر از یک هفته
• خونریزی مداوم محل ختنه
• تغییر رنگ و تیره شدن نوک آلت
• خون‌مردگی وسیع آلت و بیضه
• افتادن حلقه در کمتر از سه روز یا نیفتادن حلقه تا ۱۰ روز پس از ختنه

در صورتی که به جز موارد فوق نیز نشانه دیگری که غیرمعمول و طبیعی بود را مشاهده نمودید می بایست به پزشک مراجعه نمایید.

اینستاگرام کیدمام

The post زمان مناسب ختنه کردن نوزادان پسر appeared first on کیدمام.

همه افراد می تواند به عفونت گوش مبتلا شوند که از لحاظ پزشکی به عنوان اوتیت مدیا (التهاب گوش میانی) شناخته می شود.

اما نوزادان و کودکان به مراتب بیشتر از بزرگسالان به چنین مشکلی مبتلا می شوند.

عفونت گوش علائم مختلفی دارد. این مطلب کیدمام می تواند به شما در تشخیص اینکه آیا کودک شما مبتلا به گوش درد شده است یا نه کمک کند.

اگر فکر می کنید یا احتمال می دهید که فرزند شما دچار عفونت گوش شده است، با پزشک کودک خود در این باره مشورت کنید.

مرحله اول: شناسایی علائم رایج گوش درد در نوزادان

مراقب درد ناگهانی گوش در کودک خود باشید.

یکی از علائم بارز عفونت گوش میانی، شروع سریع درد گوش که به علت تجمع مایعات ناشی از واکنش التهابی بوجود آمده است، می باشد.

به احتمال زیاد گریه ناگهانی کودک شما، به شما گوش درد کودک را هشدار خواهد داد.

درد گوش معمولاً در هنگام خوابیدن، به خصوص گوشی که دچار عفونت شده باشد، زمانی که کودک سر خود را روی بالش قرار می دهد، بدتر می شود.

بنابراین انتظار می رود به دلیل عفونت گوش نوزاد دچار اختلال در خواب نیز شود.

سعی کنید کودک خود را به پشت بخوابانید و سر تخت را کمی بالاتر نگه دارید تا درد گوش تشدید نیابد.

علاوه بر گریه ناشی از درد، ممکن است کودک شما نیز گوش خود را بکشد یا بمالد.

بنابراین مراقب چنین نشانه ای از گوش درد در کودک خود باشید.

اگر کودک شما بیشتر از حد معمول تحریک پذیرتر شده است، احتمال ابتلا به گوش درد وجود دارد.

علاوه بر گریه زیاد، کودک شما ممکن است علائم غیر کلامی دیگری که نشانگر ناراحتی او باشد مانند گیج بودن یا تحریک پذیری یا علائم سرماخوردگی را نشان دهد.

این مرحله تحریک پذیری معمولاً چند ساعت قبل از مرحله گریه کردن رخ خواهد داد و ممکن است کودک را به خاطر درد زیاد، در زمان چرت نیمروزی زودتر از موعد از خواب بیدار کند، یا به طور کلی در خواب او اختلال بوجود آورد.

به محض ایجاد التهاب در گوش، احساس فشار یا پرشدگی افزایش می یابد، دردهای شدید به اوج خود می رسد.

سردرد نیز امری شایع است، که می تواند موجبات ناراحتی یک نوزاد را فراهم کند و نسبت به تمام اتفاقات دور و بر خود حساس و تحریک پذیر می باشد و به خوبی قادر به برقراری ارتباط با دیگران نمی باشد.

عفونت گوش میانی نوزاد معمولاً قبل از گلودرد، سرماخوردگی یا مشکلات تنفسی فوقانی (آلرژی) رخ می دهد. سپس عفونت یا مخاط از طریق لوله های استاش به گوش میانی منتقل می شود.

برخی از نوزادان مبتلا به عفونت گوش ممکن است دچار استفراغ و یا حتی اسهال شوند.

علاوه بر باکتری ها، ویروس ها و حساسیت نسبت ب بعضی مواد غذایی (شیر) و محرک های محیطی همچنین می توانند منجر به عفونت هایی شوند که سرانجام به گوش میانی کشیده می شوند.

به کم شنوایی یا واکنش کودک نسبت به صداها توجه داشته باشید.

با پر شدن گوش میانی توسط مایعات و یا مخاط، در توانایی انتقال صدا نیز اختلال ایجاد خواهد شد.

در نتیجه مراقب علائم کم شنوایی، عدم توجه یا عدم پاسخگویی به صداهای بلند در کودک خود باشید.

کودک خود را با صدای بلند خطاب قرار دهید یا محکم دستان خود را به هم بزنید و ببینید که آیا عکس العملی نشان خواهد داد و یا به شما نگاه می کند یا خیر.

اگر کودک با صدای شما و دست زدن شما برنگردد نگاه کند و یا هیچ گونه عکس العملی نشان ندهد، می تواند نشانه عفونت گوش نوزاد باشد، به ویژه اگر به نظر می رسد كمی خواب آلود یا کج خلق شده است.

علاوه بر کم شنوایی تدریجی، ممکن است کودک شما نیز از عدم تعادل طبیعی برخوردار باشد.

گوش درونی مسئول ایجاد تعادل در بدن می باشد، بنابراین التهاب می تواند بر عملکرد گوش درونی تأثیر بگذارد.

به نحوه خزیدن یا نشستن کودک خود توجه داشته باشید.

توجه داشته باشید – اگر او در حین خزیدن یا نشستن، به پهلو و یا روی زمین می افتد، این می تواند نشان دهنده عفونت گوش در نوزاد باشد.

کودکان در مقایسه با بزرگسالان بیشتر به عفونت گوش مبتلا می شوند زیرا سیستم ایمنی بدن آنها به اندازه کافی توسعه نیافته است و لوله های استاش آنها کوچکتر و خمیدگی کمتری دارند، در نتیجه موجب گرفتگی گوش کودک شده و مخاط آن به درستی تخلیه نشود.

همچنین بخوانید: آرام کردن نوزاد بعد از تزریق واکسن

تب کودک را مرتباً کنترل کنید.

تب علامتی است که نشانگر این است که بدن در تلاش است تا از تولید و تکثیر میکروارگانیسم های بیماری زا (جانداران ریز میکروب زا) مانند باکتری ها، ویروس ها، قارچ ها جلوگیری کند، زیرا بیشتر آنها در دماهای بالا قادر به رشد و تکثیر نمی باشند.

به همین ترتیب، بیشتر تب ها مفید می باشند، اما آنها نشانه خوبی از این هستند که کودک شما در حال مبارزه با یک بیماری در درون بدن خود می باشد.

دمای نوزاد خود را با دماسنج کنترل کنید.

دمای 100 درجه فارنهایت (37.7 درجه سانتیگراد) یا بالاتر برای عفونت گوش (و بسیاری از شرایط دیگر نیز) معمولی است.

اگر احساس می کنید که نوزاد شما به عفونت گوش مبتلا شده است، از اندازه گیری تب کودک خود با دماسنج گوش مادون قرمز خودداری کنید.

تجمع مایعات گرم (التهاب) در گوش داخلی، موجب گرم شدن پرده گوش می شود و در نتیجه منجر به افزایش خطا در خواندن درجه تب خواهد شد.

درعوض از یک دماسنج استاندارد برای اندازه گیری دمای زیر بغل یا پیشانی استفاده کنید و یا اگر می خواهید دمای دقیق بدن کودک خود را بدانید از یک دماسنج رکتال استفاده کنید.

همراه با بالا رفتن دمای بدن کودک، انتظار داشته باشید که علائمی همچون بی اشتهایی، قرمز شدن پوست (به خصوص در صورت)، داشتن عطش زیاد، تحریک پذیری در کودک شما پدیدار شود.

مرحله دوم: مراجعه به پزشک متخصص

با پزشک خانواده یا متخصص اطفال مشورت کنید.

اگر به مدت چند روز هیچ یک از علائم و نشانه های فوق را مشاهده نکردید (و حس کنجکاوی، شما را وسوسه می کند)، می توانید به پزشک مراجعه کنید.

بهترین روش برای تشخیص عفونت گوش نوزاد یا هر بیماری دیگری که نیاز به مراقبت پزشکی داشته باشد، مراجعه به پزشک می باشد.

پزشک شما از یک وسیله ای به نام اتوسکوپ برای دیدن پرده گوش کودک شما استفاده خواهد کرد. پرده گوش قرمز و متورم نشان دهنده عفونت گوش میانی نوزاد است.

پزشک شما همچنین ممکن است بوسیله اتوسکوپ بادی مخصوص، یک پافِ هوا در مجرای گوش بیرونی (در مقابل لاله گوش قرار دارد) بدمد.

یک پرده گوش معمولی در واکنش نسبت به جریان هوای دمیده شده به طرف آن، به جلو و عقب حرکت می کند، در حالی که یک پرده گوش که مایع در پشت آن قرار دارد، به هیچ وجه قادر به حرکت نمی باشد.

یکی از علاٸمی که نشان می دهد عفونت گوش نوزاد جدی و یا پیشرفته است، این است که ترشح مایع، چرک یا خون در گوش کودک خود مشاهده کنید.

در این حالت، باید به جای انتظار برای ترتیب دادن قرار ملاقات با پزشک کودک خود، فوراً کودک خود را به درمانگاه و یا کلینیک فوریت پزشکی ببرید.

(در ابتدا با پزشک کودک خود تماس بگیرید، زیرا ممکن است او بتواند بلافاصله فرزند شما را معاینه کند.)

از پزشک کودک خود در مورد مزایا و معایب آنتی بیوتیک سوال بپرسید.

در واقع، بیشتر عفونت های گوش در نوزادان و کودکان بدون هیچ گونه درمانی، مانند آنتی بیوتیک ها و به خودی خود برطرف می شوند.

بهترین روش درمان عفونت گوش در نوزاد شما به عوامل بسیاری از جمله سن و شدت علائم عفونت او بستگی دارد.

عفونت گوش در كودكان معمولاً طی یکی دو روز اول بهبود می یابد و در طول یک یا دو هفته بدون آنتی بیوتیک ها برطرف خواهد شد.

آکادمی اطفال آمریکایی و آکادمی پزشکان خانواده آمریکایی توصیه می کنند که اگر به نظر می رسد کودک بالای شش ماه شما به مدت کمتر از  48 ساعت و همچنین تب پایین تر از 102 درجه فارنهایت یا (39 درجه سانتیگراد) دارد، رویکرد صبر و انتظار برای مراجعه به پزشک را در نظر بگیرید.

آموکسی سیلین یک آنتی بیوتیک است که معمولاً برای کودکان مبتلا به عفونت گوش تجویز می شود.

این داروی خوراکی باید در طی هفت تا 10 روز استفاده شود.

به خاطر داشته باشید که آنتی بیوتیک ها فقط برای عفونت های باکتریایی مفید واقع خواهند شد و نه عفونت های ویروسی یا قارچی یا واکنش های آلرژیک.

بعد منفی استفاده از آنتی بیوتیک این است که اگر آنها نتوانند به برطرف شدن عفونت به طور کامل کمک کنند، می توانند سویه های مقاوم در برابر باکتریها ایجاد کنند که حتی باعث ایجاد عفونتهای بدتری خواهند شد.

آنتی بیوتیک ها همچنین باکتری های “مفید” برای دستگاه گوارش را از بین می برند، که می تواند منجر به مشکلات گوارشی و اسهال در کودک شود.

یک جایگزین برای آنتی بیوتیک ها ، قطره های گوش دارویی است که با دوزهای کمی از استامینوفن به صورت خوراکی تجویز می شوند.

به یک متخصص مراجعه کنید.

اگر مشکل کودک شما مدتی ادامه داشته باشد، و به درمان پاسخ ندهد یا عفونت گوش نوزاد دفعات زیادی رخ دهد، به احتمال زیاد به متخصص گوش و حلق و بینی ارجاع داده خواهید شد.

اکثر عفونت های گوش دوران کودکی منجر به ایجاد مشکلات طولانی مدت نمی شوند، اما عفونت های مکرر و مداوم می تواند منجر به عوارض جدی مانند اختلال در شنوایی، تاخیر در رشد (مانند گفتار)، عفونت های شایع، پاره شدن یا سوراخ شدن پرده گوش شود.

پرده گوش پاره شده یا سوراخ شده به خودی خود بهبود می یابد، اما گاهی اوقات نیاز به جراحی دارد.

اگر کودک شما به عفونتهای مکرر گوش (سه بار در طول شش ماه یا چهار بار در طول یک سال) مبتلا باشد، پزشک متخصص او ممکن است یک روش (میرین گوتومی) برای تخلیه مایعات از گوش میانی از طریق یک لوله کوچک توسط پزشک را به شما توصیه کند.

لوله ها برای جلوگیری از تجمع بیشتر ترشحات مایع و عفونت، در پرده گوش قرار داده می شوند.

این لوله معمولاً ظرف یک سال به خودی خود جدا شده و خواهد افتاد.

منبع: wikihow

The post نحوه تشخیص عفونت گوش در نوزاد appeared first on کیدمام.

مراقبت از لثه ها معمولا از دوران نوزادی آغاز می شود .

شما می توانید تا درامدن اولین دندان نوزاد خود بهداشت دهان او را جزء کارهای اصلی خود قرار دهید.

کیدمام در این مطلب به برخی نکات کاربردی در خصوص بهداشت دهان نوزاد پرداخته است.

چگونه دهان نوزاد خود را تمیز کنم؟

قاعدتا شما در دوران نوزادی از مسواک و خمیردندان برای نوزاد خود استفاده نمیکیند.

در دوره نوزادی کافی است با یک گازاستریل یا دستمال بسیار نرم لثه ها را تمیز کنید.

این کار را می‌توان از چند روز بعد از تولد آغاز کرد و تا درآمدن اولین دندان ادامه داد تا باکتری‌ها ازبین رفته  و از چسبیدن آنها به لثه‌ها جلوگیری ‌شود.

همچنین باکتری‌ها پلاک‌هایی به جا می‌گذارند که می‌توانند وقتی دندان‌های کودک درآمدند به آنها آسیب بزنند، پس لثه‌های نوزادتان را به ویژه پس ازشیر خوردن و قبل از خوابیدنش تمیز کنید .

یادتان باشد با درآمدن اولین دندان نیز استفاده از مسواک را شروع کنید.

برای تمیز کردن دهان نوزادتان می‌توانید طبق راهنمایی زیر عمل کنید:

• دست‌هایتان را خوب بشویید.
• دست‌ها را با یک حولهٔ تمیز خشک کنید.
• از یک گاز استریل نو و نرم برای پاک کردن لثه‌های کودک استفاده کنید.
• آن را مرطوب کنید و خیلی آرام و باملایمت روی لثه‌های کودک بکشید.
• این کار را به آرامی انجام دهید تا هیچ زخم، خراشیدگی یا قرمزی به وجود نیاید.
• بعد از استفاده آن را دور بیندازید ومجددا استفاده نکنید.
• حداقل دو بار در روز این کار را تکرار کنید.

نکاتی برای رعایت بهداشت دهان و دندان نوزاد

با رعایت نکاتی مهم می‌توان به کودکتان در داشتن دهان و دندان‌هایی سالم کمک کرد.

شما می‌توانید موارد زیر در این زمینه به یاد داشته باشید:

• اطمینان حاصل کنید که کودکتان فلوراید کافی را که به طور طبیعی در آب یافت می‌شود دریافت می‌کند.
• اگر آب شهری شما فلوراید ندارد از یک دندان‌پزشک مورد اعتماد بخواهید برای کودک مکمل فلوراید بنویسد.
• یادتان باشد که مصرف بیش از حد فلوراید نیز خوب نیست و موجب مشکلاتی خواهد شد.
• اگر کودکتان انگشتش را با شدت زیادی می‌مکد در مورد آن با پزشک مشورت کنید.
• از زمانی که دندان‌های کودک درآمدند به او در رختخواب شیر ندهید، زیرا با این کار ریسک پوسیدگی را افزایش می‌دهید.

• این پوسیگی‌ها را کرم‌خوردگی شیشه‌ شیر هم می‌نامند.

• برای پیشگیری از کرم‌خوردگی شیشه‌ شیر، به شیر خشک فقط آب اضافه کنید و از اضافه کردن مایعات دیگر به شیر خشک بپرهیزید.
• از دادن نوشابه، آب‌میوه و دیگر نوشیدنی‌های شیرین به کودک پرهیز کنید. نوشیدنی‌های شیرین باعث خرابی دندان می‌شود.
• باکتری‌ها از شکر موجود در نوشیدنی‌های شیرین تغذیه می‌کنند و با تولید اسید به دندان کودک حمله می‌کنند.
• قاشق و چنگال خودتان را در دهان کودک نگذارید، بزاق شما ممکن است باکتری‌هایی به جا بگذارد که باعث پوسیدگی دندان‌های کودک شود.
• کودکتان را تشویق کنید که از چهار یا شش ماهگی از لیوان نی‌دار مخصوص کودک استفاده کند.
• از زمانی که قطرۀ آهن برای کودک شما تجویز می‌شود، پس از هر بار دادن قطرۀ آهن، دندان شیرخوار خود را با پارچه‌ای نرم و تمیز یا گاز پانسمان به آهستگی پاک کنید.
• بعد از دادن قطرۀ آهن، به کودک شیرخوار خود شیر بدهید تا دندان‌ها را از آهن پا شود، و به دلیل نگرانی از سیاه شن دندان‌ها مصرف مکمل حاوی آهن را قطع نکنید.
• اگر کودکتان در سنی است که می‌تواند آب بخورد، بعد از قطرۀ آهن به کودک آب جوشیده بدهید.
• نزدیک یک سالگی کودک بهتر است برای ویزیت دندان‌ها به یک دندان‌ پزشک فوق تخصص کودکان مراجعه کنید.
• هر گاه به توصیۀ پزشک یا دندان‌پزشک کودکتان مسواک زدن کودک را شروع کردید حتماً از خمیردندان ویژۀ کودکان استفاده کنید.

درآمدن اولین دندان‌ کودک

بیشتر کودکان اولین دندانشان را بین چهار تا هفت ماهگی درمی‌آورند.

اگر کودکتان رشد سریعی دارد، ممکن است سفیدی اولین دندان او را که معمولاً یکی از دندان‌های میانی پایین است از سه ماهگی ببینید .

اگر رشد آهسته‌تری دارد، ممکن است اولین دندانش را تا یک سالگی یا بعد از آن درنیاورد.

همچنین کودکان زودرس ممکن است چند ماه دیرتر از دیگر کودکان دندان دربیاورند.

وقتی کودکتان سه ساله می‌شود خودش می‌تواند دندان‌هایش را مسواک بزند ولی او مهارت‌ و آگاهی کافی برای خوب مسواک زدن را ندارد، پس حداقل تا شش سالگی حتماً در این کار به او کمک کنید تا نحوهٔ درست مسواک زدن را بیاموزد.

تأثیر پستانک در رشد فک و دندان

اگر کودکتان از پستانک استفاده می‌کند و آن را قبل از دو سالگی کنار بگذارد، معمولاً آسیبی به دندان‌ها، فک یا توانایی گاز زدن غذا در آنها وارد نمی‌شود .

در طول سال‌هایی که کودکان پستانک می‌گیرند، فقط دندان‌های شیری آنها درمی‌آید و دندان‌های دائمی معمولاً از سن شش سالگی شروع به ظاهر شدن می‌کند.

با این حال، هرچه نوزاد شما مدت طولانی‌تری پستانک بگیرد، بیشتر احتمال دارد که رشد دندان‌ها را تحت تأثیر قرار دهد.

اگر در مورد این موضوع نگران هستید، با پزشک یا دندان‌ پزشک کودکتان صحبت کنید تا از رشد مناسب فک و دندان کودک مطمئن شوید.

همچنین یادتان باشد هرگز پستانک را با قرار دادن در دهان خودتان تمیز نکنید، زیرا کارشناسان می‌گویند بزاق بزرگسالان حاوی باکتری‌هایی است که می‌تواند به محض جوانه زدن دندان‌های کودک، آنها را دچار پوسیدگی کند.

در این مورد بخوانید:استفاده پستانک برای نوزاد مفید است یا مضر؟

The post نکات مهم در مورد رعایت بهداشت دهان نوزاد appeared first on کیدمام.

به عنوان مثال همه ما می دانیم که شیرینی می توانند باعث بروز بیش فعالی در کودک شوند.

اما مواد غذایی و خوراکی های مرتبط با تغییر رفتار و خلق و خوی محدود به قند و شیرینی نیست.

موارد دیگری در میان وعده های غذایی فرزند دلبند شما هست که خود ما به فرزندان می دهیم و این خوراکی ها گاها باعث بروز مشکلاتی می گردد.

در این مقاله از کیدمام، پنج ماده غذایی که بیشترین عامل ایجاد تغییرات روحی و رفتاری در کودکان شناخته می شوند بررسی می شود. تا انتها با ما همراه باشید.

1. لبنیات:

اگر فرزند شما نسبت به لاکتوز موجود در پروتئین های لبنیات حساسیت داشته باشد، ممکن است پس از صرف شیر و سایر مواد لبنی، تغییراتی در خلق و خوی و رفتار وی مشاهده کنید.

در این مواقع بسیاری از کودکان کج خلق، تند مزاج و پرخاشگر می شوند.

همچنین کودکانی که به لبنیات حساسیت داشته باشند از سرماخوردگی های مکرر و عفونت گوش رنج می برند.

در نوزادان ممکن است این موضوع باعث علائم کولیکی (دل درد شدید و ناگهانی) در طفل شود و در کودکان نوپا و خردسالان باعث ایجاد ناراحتی و کج خلقی گردد.

2. رنگ مصنوعی:

در بسیاری از کشورها به دلیل اثرات مضر مواد شیمیایی بر کودکان، رنگ مصنوعی را در مواد خوراکی ممنوع کرده اند.

رنگ مصنوعی می تواند باعث ایجاد تغییرات رفتاری چشمگیری مانند اختلال ADHD (اختلال کم‌توجّهی یا عدم تمرکز و بیش‌ فعالی یا تحرک بیش از حد)، اضطراب و سردرد در کودکان شود.

همچنین بخوانید: علائم اختلال در یادگیری کودکان چیست؟

از آنجا که رنگ مصنوعی در بسیاری از مواد غذایی قندی و شیرین است، والدین در اغلب مواقع دلیل تغییرات رفتاری کودک را خوردن شیرینی و قند می دانند.

به یاد داشته باشید رنگ مصنوعی در غذاهای سبک مثل نان و ماست کمتر وجود دارد.

همچنین در بعضی از بسته بندی های مواد غذایی کد رنگ و میزان رنگ مصنوعی درج شده است و اگر در مورد نوسانات خلق و خوی فرزندتان بعد از مصرف مواد غذایی با رنگ مصنوعی نگران هستید از محصولاتی که کد زرد شماره 5، قرمز شماره 40 و آبی شماره 1 دارند حتما خودداری کنید.

3. قند و شکر

بطور کلی قند و شکر می تواند باعث بروز بیش فعالی در کودک شود.

قند تقریباً در هر چیزی که کودک بطور معمول می خورد وجود دارد به جز در غذای کودکانی که از یک رژیم مشخصی بهره می گیرند.

بررسی ها نشان می دهد که مصرف قند و شکر در طولانی مدت باعث ایجاد صدمه و مشکلاتی در سلامتی می گردد.

مصرف بیش از حد غذاهای فرآوری شده ارتباط مستقیمی با افسردگی و کند ذهنی دارد و باعث ایجاد مشکلات زیادی در خواب کودک می گردد.

4. مواد نگهدارنده

بیشتر مواد نگهدارنده موجود در مواد غذایی باعث ایجاد مشکلات و تغییر رفتار کودک می شوند.

مواد تشکیل دهنده نگهدارنده ها صرفا شامل نیترات و بنزوات سدیم نمی شود.

یکی دیگر از مواد این نگهدارنده ها مونو سدیم گلوتامات (MSG) است که عطر و طعم مواد غذایی را بهبود می بخشد اما این ماده در کودکان و حتی بزرگسالان باعث ایجاد تغییر در خلق و خوی، سردرد و بیش فعالی می شود.

بنزوات سدیم هم معمولا در آبمیوه های موجود در بازار استفاده می گردد.

5. مواد غذایی آلرژی زا

آلرژن های غذایی متداول شامل لبنیات، آجیل، تخم مرغ، سویا و ذرت می باشند.

هنگامی که کودک شما به  یک ماده غذایی خاص حساسیت داشته باشد، این موضوع می تواند باعث بروز مشکلات سلامتی و رفتاری قابل توجهی شود.

با این وجود تشخیص این مسئله که کودک شما به چه چیزی آلرژی و حساسیت دارد، بدون کمک یک متخصص دشوار خواهد بود.

در نظر داشته باشید عدم توجه به شناسایی این مواد غذایی سلامتی فرزند شما را به خطر انداخته و احتمال دارد او به اختلالی در سلامتی دچار شود.

همچنین بخوانید: طرز تهیه حریره بادام برای نوزادان

اگر متوجه تغییرات رفتاری یا خلق و خوی متفاوت در کودک خود شده اید، یک لیست از غذاهای مورد مصرف او تهیه کنید.

سپس در طول زمان به دقت رفتار متقابل هر خوراکی را که کودک میل می نماید دنبال کنید.

سعی کنید خوراکی ها و غذاهای مشکوک را از وعده های غذایی او حذف کنید تا هیچ شک و شبهه ای وجود نداشته باشد.

در این مقاله بطور کلی دریافتیم که خوراکی و غذاها علت همه مسائل و مشکلات رفتاری در کودک نیست، اما مهم است که شما به عنوان والدین مطمئن شوید چیزی که به راحتی قابل درمان است باعث رنج و مشکلات کودک دلبندتان نگردد.

برگرفته شده از: childdevelopment

این مقاله بطور اختصاصی توسط کیدمام ترجمه شده است.

The post پنج غذایی که بر خلق و خوی کودک شما اثر منفی می گذارد! appeared first on کیدمام.

واقعیت این است که استرس نه تنها در بزرگسالان بلکه در سال‌های اخیر در بین کودکان نیز شایع شده است.

برای کسب کردن اطلاعات بیشتر درباره‌ی استرس در کودکان با ما در این مطلب کیدمام همراه باشید.

استرس در کودکان چیست؟

شاید این سوال در ذهن شما پدیدار گردد که چگونه می‌توان استرس در کودک را تشخیص داد.

کودکان زمانی که از لحاظ روانی به مشکل بیفتند و یا خطری آن‌ها را تهدید نماید دچار استرس می‌گردند.

اگر کودکی هر روز به طور مرتب و روزانه تهدید و یا تحقیر شود دچار استرس می‌گردد و عزت نفس خود را از دست خواهد داد.

استرس در کودکان علائمی مانند:

جویدن ناخن

کشیدن مو

مکیدن انگشت

شب ادراری

و یا دیدن کابوس شبانه

می‌باشد.

اگر فرزند شما یکی از این علائم را دارد به احتمال زیاد، روزانه استرسِ زیادی به او وارد می‌شود.

کودکی که دچار استرس است به اتفاقات کوچک واکنش‌های بسیار شدیدی نشان می‌دهد.

در بیشتر این مواقع چنانچه پدر و مادر آگاهی و اطلاعات کافی داشته باشند می‌توانند به راحتی مشکل را حل نمایند.

استرس در کودک موضوعی است که والدین باید با آن رفتار دقیق و ظریفی داشته باشند.

علائم استرس در کودکان چه مواردی هستند؟

نشانه‌های اضطراب در گروه‌های سنی مختلف متفاوت هستند.

در تقسیم بندی این علائم می‌توان این موارد را به دو دسته گروه‌های سنی یک تا پنج سال و شش تا یازده تقسیم کرد.

علائم زیر برای گروه سنی یک تا پنج سال صدق می‌کند:

1. رفتارهای جدیدی را از او می‌بینید.

یکی از علائم اضطراب در کودکان این مورد است که آن‌ها عادت تازه‌ای را انجام می‌دهند.

به عنوان مثال عادت‌هایی مثل بازی کردن با موها، جویدن ناخن و غیره ….

2. نداشتن خواب راحت یکی دیگر از علائم استرس در کودکان می‌باشد.

اگر فرزند شما در طول روز استرس و اضطراب بسیاری را تحمل می‌کند، خواب شبانه‌ی راحتی نخواهد داشت.

پس اگر فرزندتان شبانه کابوس می‌بیند، به احتمال زیاد دچار اضطراب می‌باشد.

3. اگر کودک شما در زمان جدایی از شما جیغ و داد می‌کند و هرگز نمی‌خواهد از شما جدا شود، به احتمال زیاد دچار استرس شده است.

ترس از جدایی یکی از عوامل اضطراب در کودکان می‌باشد.

4. در گروه سنی یک تا ۵ سال شب ادراری از عوامل مهم اضطراب است.

چنانچه فرزند شما در این سنین دچار شب ادراری است، حتما باید نسبت به درمان آن اقدام نمایید.

5. انجام کارهای کودکانه از موارد و علائم دیگر اضطراب می‌باشد.

ممکن است کودک به دلیل فشار اضطراب  شروع به مکیدن دوباره انگشتان نماید و یا با حالت کودکانه تری شروع به صحبت نماید.

6. انجام رفتارهای پرخاشگرانه و بسیار خطرناک نیز استرس را در کودکان نشان می‌دهد.

اگر فرزند شما بیش از اندازه عصبی است و برای هر چیز بهانه می‌گیرد به احتمال زیاد دچار اضطراب می‌باشد.

گروه سنی ۶ تا ۱۱ سال

دسته دیگر و گروه سنی ۶ تا ۱۱ سال علائم دیگری را دارند.

این گروه سنی راحت‌تر می‌توانند درباره‌ی اضطراب و دلایل آن صحبت نمایند به همین دلیل مواجه شدن با آن راحت‌تر است.

کودکانی که دچار اضطراب هستند معمولا علائمی مثل مشکلات تنفسی، دل درد و سر درد، کم بودن و یا زیاد بودن اشتها، ناآرام بودن خواب، لکنت زبان، دندان قروچه، جویدن ناخن، شب ادراری، گریه کردن، پرخاشگری، بچه گانه حرف زدن و … را دارند.

عوامل ایجاد استرس در کودکان

دلایل مختلفی وجود دارد که باعث ایجاد استرس در کودکان می‌گردد. بعضی از آن‌ها عبارتند از:

• سوء استفاده جسمی و یا احساسی
• مرگ یکی از والدین
• اعتیاد پدر و مادر
• بیماری‌های روانی پدر و مادر
• خشونت یکی از والدین
• طلاق گرفتن پدر و مادر
• اضطراب در مدرسه
• مشکلات مالی در خانواده
• نقل مکان و جا به جا شدن.

استرس در کودکان گاهی باعث به وجود آمدن مشکلات جدی در کودکان می‌شود.

در مواردی استرس در کودکان باعث ایجاد اختلال در رشد و بهم خوردن هورمون‌های رشد می‌گردد.

برخی اوقات ممکن است سیستم عصبی کودک ضعیف گردد و عفونت‌های بسیاری در بدن ایجاد شود

بهتر است در مرحله اول خودتان اقدام به بهبود شرایط نمایید اما در صورتی که جواب مثبت نگرفتید حتما به روان شناس و متخصص مراجعه نمایید.

The post چرا کودک من استرس دارد؟ appeared first on کیدمام.

 جنين از هفته هفتم يا هشتم شروع به تكان خوردن مي كند و در سونوگرافي این موضوع قابل مشاهده است.

البته آن دسته از مادراني كه قبلاً  بارداری را تجربه کرده اند این تکان های کوچک را بهتر از سایرین متوجه می شوند.

آنا تومی مادران نیز در احساس کردن این تکان ها موثر است.

زنان لاغر تكان ها را راحت تر از زنان چاق حس مي كنند.

میزان این تكان ها در ابتدا بسیار كم و فاصله آنها زياد است و حتی ممكن است در حد چند تكان در روز باشد.

ولي در سه ماهه دوم ضربات شديد تر و بيشتر مي شوند.

البته باید دقت کنید که مدل تكان خوردن همه جنين ها يكسان نيست  و مادران در این زمینه تجارب متفاوتی دارند.

گاهی جنین از خیلی پیش تر حرکات خود را شروع کرده اما شما متوجه آن نشده اید.

اما  اگر خوش شانس باشید و  در حین سونوگرافی جنین شما بیدار باشد در آنصورت حرکت های او را خواهید دید.

جنب و جوش جنین در هفته هفتم بارداری و هفته هشتم بارداری شروع می شود.

در هفته نهم بارداری، جنین می تواند سکسکه کند و انگشتان ظریف و کوچکش را حرکت دهد.

همچنین او میتواند در این مرحله بمکد و بلع داشته باشد.

در هفته دوازدهم بارداری او شروع به خمیازه کشیدن می کند.

در هفته چهاردهم بارداری او شروع به حرکت دادن چشم ها می کند.

در هفته پانزدهم بارداری، او انگشت شصت خود را می مکد و اگر سونوگرافی انجام دهید و در آن لحظه انگشت خود را بمکد مشخص میکند که کودک شما دست چپ است یا دست راست.

بعد از گذر از این هفته های بارداری، حرک جنین قوت می گیرد طوری که شما این حرکات را احساس کنید.

در ابتدا جنین حرکات آرامی داد مانند یک لرزش یا حرکت سراسیمه، ترکیدن حباب آب ، یا یک حرکت موجی، گهگاهی شما حس می کنید که گاز یا هوا در داخل شکمتان حرکت کرده است.

گاهی در یک زمان 20 دقیقه او هیچ حرکتی ندارد و گاهی این مدت زمان به 50 دقیقه تا 75 دقیقه هم ممکن است برسد.

گاهی هم شما اینگونه احساس می کنید زیرا قادر نیستید که تمام حرکت جنین را بشمارید و حس کنید.

آیا حرکت و لگد زدن در طول شب عادی و بدون مشکل است؟

تحقیقات نشان داده است که بعضی از نوزادان شب خیز هستند و به همین دلیل در طول شب، فعال ترند.

اگر جنین با چیزی تحریک شده باشد، متوجه لگدهای شدید او خواهید شد این می تواند به دلیل کابوس، ناراحتی یا کمبود فضا باشد.

پزشکان معتقدند که هرچه جنین بزرگتر می شود، از محیط اطرافش آگاه تر می شود و شروع می کند تا هم از لحاظ فیزیکی و هم روانپزشکی خود را به نوزاد تازه متولد شده، شبیه کند.

جنینی که در طول شب حرکت می کند، وضعیت او خطرناک محسوب نمی شود.

لگد زدن جنین در طول شب 

حرکات جنین در طول شب می تواند به دلیل عدم فعالیت شما باشد.

هنگام روز حرکات شما می تواند اثری مشابه اثر حرکت های گهواره برایخواباندن نوزاد داشته باشد.

عدم فعالیت شما حس تغییر را به جنین القا می کند .

روانپزشکی امروز، تخمین می زند که نوزاد می تواند به دلیل شام یا اسنکی که نصفه شب خورده اید هوشیار باشد و به اطراف حرکت کند.

تحقیقی دیگر که توسط همین موسسه انجام شده است، معتقد است که جنین 7 ماهه واکنش های مثبت خود را آغاز می کند و با شنیدن صدای مادر آرام می شود.

 جنینی که در طول شب لگد می زند به خودی خود، خطرناک نیست ولی اگر شب ها لگد می زند و این موضوع با مسائل دیگری مانند خارج شدن خون از هر قسمتی از بدن مادر، تنگی نفس یا درد سینه همراه است، با پزشک مشورت کنید.

جنینی که در طول شب خیلی لگد می زند یا حرکات شدید دارد، خیلی باعث ناراحتی مادر می شود.

در ادامه چند راه حل موثر برای آرام کردن جنین پیشنهاد داده ایم که انجام آنها میتواند تاثیر گذار باشد.

برای او آواز بخوانید:

به جای پخش موسیقی، خودتان برای او آواز بخوانید.

صدای مادر به آرام شدن جنین کمک می کند.

به همین دلیل خواندن لالایی، کودک را آرام می کند و به خواب می رود.

تقلید روتین شبانه در طول روز:

انجام فعالیت های شبانه در طول روز به جنین کمک می کند تا محیط اطرافش را بشناسد و به حرکات کم در طول شب عادت می کند.

تلویزیون تماشا کنید، دراز بکشید و کتاب بخوانید.

حرکات نشسته حتی برای مدت زمان کوتاه، به جنین می آموزد تا به سکون نیز عادت کند.

 او را در نظر بگیرید:

چند ساعت در روز را صرف در نظر گرفتن و مشاهده جنین کنید.

فعالیت روزانه آنها می تواند به شما کمک کند تا رفتارشان را متوجه شوید.

ممکن است از میزان حرکات آنها متعجب شوید. جنین در حال حرکت، جنینی سالم است.

اگر نوزاد شما در طول شب حرکت می کند، نشانه وجود خطر نیست.

بیشتر نوزادان به یک اندازه در طول روز حرکت می کنند.

اگر نوزادی در طول روز حرکت نمی کند، ولی شب ها حرکت می کند، جای نگرانی نیست.

ممکن است به این دلیل باشد که او شب خیز است.

با متخصص اطفال مشورت کنید و نگرانی های خود را با او درمیان بگذارید تا خیالتان راحت شود.

آزمایشات خود را انجام دهید و به نصیحت های دکتر گوش کنید.

به یاد داشته باشید که شما باید آرام بمانید، زیرا جنین متوجه دلشوره شما می شود و این باعث ناراحتیش می شود.

The post چرا جنین در طول شب لگد می زند؟ appeared first on کیدمام.

همه این واکنش ها نشان از آن  است که نوزاد نیاز به خارج کردن هوای باقیمانده  در حین شیر خوردن دارد.

 برخی از مادران، در حین شیردهی یا وقتی شیشه شیر خشک به نیمه رسید از نوزاد آروغ می‌گیرند.

بسیاری از نوزادان و شیرخواران تا سن چهار تا شش ماهگی، دیگر آروغ نمی زنند، زیرا آنها به شیر خوردن عادت کرده‌‌اند و دیگر هوای زیادی را قورت نمی‌دهند.

اما با این حال، هر نوزادی با دیگری متفاوت است.

کیدمام در این مطلب به دلایل آروغ گرفتن کودک و روش های درست آن پرداخته است.

چرا باید آروغ کودک را بگیریم؟

به‌طورکلی بهتر است بعد از شیر خوردن، دو تا سه آروغ از شیرخوار گرفته شود.

آروغ‌های کوچک نوزاد، هوای گیرکرده در معدۀ کودک را آزاد می‌کند.

به او احساس راحتی  بیشتری می‌دهد و باعث می‌شود کمتر بی‌قراری کند.

همچنین آروغ زدن فضای بیشتری را در معدۀ نوزاد آزاد می‌ کند، در نتیجه او می‌تواند مدت بیشتری شیر بخورد.

آروغ زدن همراه با دادن شیر کمتر در یک وعده  خوب است.

اما وعده‌های تغذیۀ بیشتر می‌تواند برای کودکانی که زیاد استفراغ می‌کنند یا نشانه‌هایی از ریفلاکس معده به مری دارند نیز مفید باشد.

با این حال، هیچ قانونی وجود ندارد که نوزادان پس از هربار شیر خوردن باید آروغ بزنند.

برخی از نوزادان خیلی آروغ می‌زنند، درحالی‌که نوزادان دیگر به ندرت به آن نیاز دارند.

همچنین نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند به اندازۀ نوزادانی که شیر خشک می‌خورند به آروغ زدن نیاز ندارند، زیرا آنها هنگام تغذیه، هوای کمتر می‌بلعند.

اگر نوزاد را با شیر خشک تغذیه می‌کنید، ممکن است دریابید که انواع خاصی از سرشیشه‌ به نام سرشیشه‌های ضدنفخ شاید به نوزاد شما کمک می‌کند تا هوای کمتری ببلعد و نیاز به آروغ زدن کاهش یابد.

بیشتر بخوانید: ویژگی های شیشه شیر مناسب نوزاد

روش‌های درست آروغ گرفتن از نوزاد

بیشتر از یک راه برای آروغ گرفتن از نوزادتان وجود دارد.

توجه کنید که هنگام استفاده از یک روش آروغ زدن، اگر بعد از ۳۰ دقیقه نتوانستید آروغ بگیرد، آن روش را رها کنید یا موقعیت متفاوتی را امتحان کنید.

همچنین ممکن است کودک در آن لحظه هنوز آمادهٔ آروغ زدن نباشد.

برای انجام این کار می‌توانید به شکل‌های زیر عمل کنید تا ببینید کدام یک برای شما و نوزادتان راحت‌تر و مؤثرتر است:

روی سینه یا شانه:

 سینۀ نوزاد را در برابر قفسۀ سینهٔ خودتان نگه دارید، به طوری که چانهٔ او روی شانهٔ شما قرار بگیرد.

با یک دست او را نگه دارید و با دست دیگر به آرامی به پشت او ضربه بزنید یا پشت او را آرام مالش دهید.

قبل از امتحان این روش آروغ گرفتن، برای تمیز نگه داشتن لباس خود، یک پارچه روی شانهٔ خود و حتی روی تمام پشتتان بیندازید.

بالاتر از شانه: 

روش دیگر این است که نوزاد را کمی بالاتر از شانهٔ خود نگه دارید، طوری که شانۀ شما با شکم نوزاد تماس پیدا کند و فشار ملایمی بر شکم او ایجاد کند که باعث آروغ زدن شود.

با یک دست او را نگه دارید و با دست دیگر به آرامی به پشت او ضربه بزنید یا پشت او را مالش دهید.

یادتان باشد نوزاد را هرگز روی شانۀ خود خم نکنید. اگر از این روش استفاده می‌کنید، مطمئن شوید که کودک می‌تواند به راحتی نفس بکشد و بیش از حد به جلو خم نشده است. یک نگاه سریع در آینه برای بررسی وضعیت سر او می‌تواند مفید باشد.

این روش ممکن است هنگامی که کودک کنترل بیشتری بر سر و گردن خود دارد بهتر عمل کند. پیش‌بند یا پاچۀ آروغ‌گیر را هم فراموش نکنید.

نشسته در دامن:

نوزاد را در دامن خود بنشانید، طوری که پشتش به شما باشد.

از یک دست برای نگه داشتن بدن او استفاده کنید، طوری که کف دست شما قفسۀ سینه‌ٔ او و انگشتانتان با ملایمت چانه و فک او را نگه دارد.

مراقب باشید که انگشتان خود را دور گلوی او قرار ندهید.

کودک را کمی به جلو خم کنید و با دست دیگر به آرامی به پشت او ضربه بزنید یا پشت او را مالش دهید.

قبل از امتحان این روش آروغ گرفتن، بهتر است یک پیش‌بند روی سینۀ کودک ببندید یا یک پارچه روی دامن خود بیندازید.

در آخر نیز یادتان باشد هرگز نوزاد و کودکتان را بدون مراقبت در حالت‌های مختلف حتی برای چند لحظه هم رها نکنید، زیرا امکان خفگی به شدت وجود دارد.

همچنین نوزاد را در حالت دمر نگذارید یا با یکی از کسانی که قرار است مراقبش باشند تنها نگذارید.

چون آنها ممکن است چیزی در این مورد ضرورت خوابیدن نوزاد روی پشتش ندانند یا به پیشگیری از این اتفاق، عادت و آشنایی نداشته باشند.

اینستاگرام کیدمام

The post روش درست آروغ گرفتن نوزاد appeared first on کیدمام.

این اختلال ناشی از تفاوت‌های عصب شناختی مغز در پردازش اطلاعات است که به شدت توانایی فرد را در یادگیری مهارت‌های خاص محدود می‌کند.

در واقع، علت این مشکل ناشی از تفاوت‌ در نحوه پردازش، ادراک و استفاده از اطلاعات در مغز است.

همه افراد در یادگیری تفاوت‌هایی با هم دارند، اما افرادی که دچار اختلال‌ یادگیری هستند در طول عمر خود با مشکلات زیادی مواجه می‌شوند.
درمانی قطعی برای این اختلال وجود ندارد.

برنامه‌های آموزشی، تا حد زیادی، به حل مشکلات ناشی از آن کمک می‌کند، اما تبعات آن ممکن است تا آخر عمر همراه فرد باشد.

افراد دارای اختلال یادگیری ممکن است با مشکلات زیادی در مدرسه یا محل کار مواجه باشند.

همچنین، این اختلال بر زندگی شخصی و روابط اجتماعی فرد نیز تأثیر‌گذار است.

علائم اختلال یادگیری

اولین علائم اختلال‌‌‌ یادگیری با مشکلات تحصیلی کودک در مدرسه مشخص می‌شود.

والدین و معلمان پیش دبستانی از اولین افرادی هستند که علائم این اختلال را در کودکان تشخیص می‌دهند.

این کودکان ممکن است دچار مشکلاتی در مهارت‌های اساسی مانند خواندن یا درک مطلب باشند.

بعضی از این کودکان ممکن است در یادگیری مهارت‌های اصلی مشکلی نداشته باشند، اما در به کارگیری این مهارت‌ها دچار مشکل باشند.
زندگی با این اختلال و مشکلات ناشی از آن برای والدین و کودکان کار بسیار دشواری است.

بسیاری از والدین با تشخیص درست خیالشان راحت خواهد شد، چرا که تشخیص این اختلال منجر به جلب حمایت بیشتر معلمان و تدوین برنامه‌های آموزشی ویژه این کودکان می‌شود.
دانش آموزانی که دراین موضوع دچار اختلال هستند نیازمند آموزش‌های فردی ویژه و متناسب با شرایطشان هستند .

علل و تشخیص اختلال یادگیری

اختلال یادگیری اختلالی رشدی عصبی است؛

یعنی، اساس ناهنجاری‌ها در سطح شناختی است که بر توانایی مغز در درک و پردازش دقیق و مؤثر اطلاعات کلامی و غیرکلامی تأثیر می‌گذارد.

برای مثال، کودک دچار اختلال، با توجه به سطح هوشش، عملکرد تحصیلی پایین‌تری دارد.

البته این تصور غلطی است که دانش آموزان که دراین موضوع دچار اختلال هستند، همانند همسالان خود، قادر به یادگیری نیستند یا هوش کمتری دارند.

در واقع، این دانش آموزان هوشی مشابه همسالان خود دارند و حتی ممکن است، با وجود اختلال در یادگیری، کودکانی تیزهوش باشند.
تفاوت کودکانی که به اختلال یادگیری مبتلا هستند با سایر کودکان فقط در شیوه‌های متفاوت یادگیری آن‌ها است.

در واقع، این کودکان  به تمرین‌های آموزشی ویژه‌ای نیاز دارند.

در تشخیص اختلال یادگیری، معمولا ضریب هوشی کودک و عملکرد وی در حوزه‌ تحصیلی، مخصوصا در خواندن، ریاضی و نوشتن، ارزیابی می‌شود.

قبل از تشخیص این اختلال، تاریخچه تحصیلی و آموزشی کودک بررسی می‌شود تا همه احتمالات برای وجود تفاوت در عملکرد تحصیلی در نظر گرفته شود. تشخیص زود ‌هنگام و شروع سریع مداخلات درمانی در این زمینه حیاتی است.

آیا اختلال در یادگیری ماهیت زیستی دارد؟

تصور می‌شود اختلال یادگیری، ناتوانی زیستی است و در نتیجه مشکلات عصب شناختی رخ می‌دهد که باعث مشکلاتی در یادگیری و کاربرد مهارت در حوزه تحصیلی خواهد شد.

براساس شواهد پژوهشی، احتمال ابتلا به اختلال یادگیری در کودکانی که والدین یا نزدیکان آن‌ها دچار این اختلال هستند بیشتر است.

بر این اساس می‌توان گفت، وراثت ممکن است در بروز اختلال‌یادگیری در کودکان نقش مهمی داشته باشد.

با این حال، عوامل دیگری هم در ابتلا به این اختلال اثرگذار است که می‌توان آن‌ها را کنترل یا از بروز آن‌ها پیش‌گیری کرد.
اگر به عنوان پدر و مادر، هر کدام از علائم اختلال یادگیری را در کودک خود مشاهده کردید، هرچه زودتر این مشکل را با متخصصان این حوزه و روانشناسان کودک در میان بگذارید.

با اقدامات درمانی اولیه می‌توان به حل مشکلات کودک در خواندن، نوشتن و سایر مهارت‌ها کمک کرد.

The post علائم اختلال در یادگیری کودکان چیست؟ appeared first on کیدمام.

باید های تغذیه ای در سه ماهه اول بارداری

این موارد کارهای شخصی است که مادران می توانند برای سلامتی خودشان و فرزندشان انجام دهند:

• از مکمل های ویتامین دوران بارداری استفاده کنید
• ورزش کنید
• با انجام تمرینات کگل لگن خود را ورزش بدهید
• رژیم غذایی سرشار از میوه، سبزیجات، پروتئین های کم چرب و فیبر داشته باشید
• آب زیاد بشونید
• به میزان کافی کالری دریافت کنید (حدود 300 کالری بیشتر از حد نرمال)

غذای شما باید حاوی بیشترین میزان مواد مغذی باشد

بر اساس آخرین یافته ها در زمینه تغذیه، زنان به میزان کافی کلسیم، ویتامین D، پتاسیم و آهن دریافت نمی کنند.

این مساله به این دلیل است که در تغذیه زنان مواد مغذی زیادی جای ندارد و بیشتر غذاهای چرب که مواد مغذی کمی دارند استفاده می شوند.

این مواد مغذی شامل نان سبوس دار، حبوبات، ماکارونی، غذاهای پروتئینی با چربی کم، لبنیات کم چرب، غذاهای دریایی، تخم مرغ، میوه و سبزیجات می شوند.

همچنین بخوانید: بازیگوشی جنین شما در هفته پانزدهم بارداری

 تغذیه سالم در سه ماهه اول بارداری

تمام مواد مغذی در دوران بارداری مهم هستند اما استفاده از بعضی از آن ها اهمیت بیشتری دارد.

به عنوان مثال، استفاده از فولیک اسید موجود در دانه های غنی شده و مکمل های غذایی از نقص لوله عصبی در جنین جلوگیری می کند.

به این دلیل که تعیین زمان دقیق بارداری مشکل است، زنان باید به میزان 400 میکروگرم فولیک اسید را در تغذیه روزانه خود جای دهند.

آهن از دیگر مواد مغذی بسیار مهم در تغذیه دوران بارداری می باشد.

در زمان بارداری میزان نیاز بدن به آهن افزایش پیدا می کند و این میزان با غذا به تنهایی تامین نمی شود.

حتما از قرص های فولیک اسید و آهن استفاده کنید.

نبایدهای تغذیه ای در سه ماهه اول

این موارد در تغذیه سالم سه ماهه اول دوران بارداری نباید انجام شوند:

• انجام ورزش های سنگین که ممکن است به شکم شما آسیب بزند
• مصرف الکل
• مصرف کافئین (بیشتر از یک لیوان قهوه یا چای در روز استفاده نکنید)
• سیگار کشیدن
• مصرف داروهای غیر قانونی
• خوردن ماهی هایی مانند کوسه، شمشیر ماهی، ماکارل، اسنپر سفید (این ماهی ها میزان زیادی جیوه دارند)
• جوانه های خام
• شیر یا سایر لبنیات غیر پاستوریزه
• فست فود هایی مانند هات داگ

تغذیه سالم در سه ماهه اول بارداری نکته مهمی است که می بایست به خاطر سلامت خود و جنین به آن اهمیت ویژه ای دهید.

اینستاگرام کیدمام

The post تغذیه سالم در سه ماهه اول بارداری appeared first on کیدمام.