چه اتفاقی می افتد که کودک شما الان میخندد ولی یک دقیقه بعد در حال گریه کردن است؟

وظیفه والدین در قبال این حالت کودکان چیست؟

برای درک بهتر این حالت عجیب و غریب کودکان و یافتن پاسخ سوال های خود در این زمینه، با این مطلب کیدمام همراه باشید.

تغییرات طبیعی

مهمترین دلیل در خصوص تغییرات روحیه و ” مودی ” بودن کودکان، مربوط به تغییرات طبیعی مرتبط با تکامل و رشد او است.

دانستن این نکته که برای عبور از این مرحله نیازمند گذر زمان و بزرگ شدن کودک هستیم، کمک شایانی به نحوه برخورد ما با او می کند.

بطور کلی عمده دلایلی که کودکان را دمدمی مزاج و مودی می نماید بدین شرح است:

دلیل شماره 1: آنها نمی توانند خواسته ها و نیازهای خود را مطابق آنچه دوست دارند بیان کنند.

برای بچه های بین 1 تا 3 سال، جهان عظیم و بزرگ، جذاب و همیشه در حال تغییر است.

این موضوع برای کودکان به نظر عالی می رسد، اما زمانی را در نظر بگیرید که بیشتر کودکان نوپا کمتر از یک متر قد دارند و دایره واژگان آنها صرفا شامل 20 کلمه است.

با درنظر گرفتن سهم کودک از بیان احساساتش، اکنون بهتر می فهمید که زندگی برای آنها چقدر سخت و پیچیده است.

چه باید کرد: بعضی اوقات شما قادر نخواهید بود که بفهمید کودک شما فوراً چه می خواهد، “پس آرام باشید و بدانید که این اوضاع پیش آمده تقصیر کسی نیست.”

“سپس، سعی کنید با چیدن وسایلی که احتمال میدهید او می خواهد و برچسب گذاری آنها به او کمک کنید.”

نام هر مورد را با صدای بلند بیان کنید و به آن اشاره کنید.

این به گسترش واژگان کودک کمک می کند تا بتواند دقیقاً آنچه را که در آینده می خواهد به شما بگوید.

با اینکار رفتار مودی یا دمدمی او را کنترل خواهید کرد.

دلیل شماره 2: آنها مفهومی از زمان ندارند. برای همین مودی میشوند.

“کودکان هیچ درکی از “لذت آینده نگرانه” به مفهوم خودداری از لذت آنی برای درک لذتی بهتر در آینده ندارند.

به عبارت بهتر کودکان مفهومی از اینکه می ‌تواند برای برآورده شدن خواسته‌هایش صبر و تحمل پیشه کند، ندارد.

ممکن است فرزند شما بداند که تشنه است و حتی ممکن است این را به شما هم بگوید.

اما دیر آماده کردن آب گوارا حتی کسری از ثانیه می تواند یک بعدازظهر آرام را به سرعت به طوفانی سهمگین تبدیل کند.

چه باید کرد: این موضوع یک پدیده بزرگ در کودک نوپا است.

وجود نداشتن مفهوم زمان به معنای این است که خیلی راحت می توان نظر بسیاری از کودکان نوپا را تغییر داد.

بدین مفهوم که شما می توانید این موضوع را به سود خود استفاده کنید!

شما می توانید حس ناامیدی و ناراحتی از یک نوشیدنی که با تأخیر آماده می شود را به سرعت به سمت یک سینک پر از حباب شادی آفرین تبدیل کنید

بنابراین همیشه باید آماده یک ترفند حواس پرت کننده باشید. به این شکل حالت دمدمی کودکان را کنترل نمایید.

برای اینکار لازم نیست یک عمل خارق العاده و بزرگ انجام دهید. فقط کافی است برای تغییر خواسته کودک، عمل شما به اندازه کافی جذاب باشد.

همچنین بخوانید: بیش فعالی در کودکان

دلیل شماره 3: آنها در کنترل احساسات خود مشکل دارند. پس دمدمی هستند.

یک کودک خردسال در مدیریت روحیه و احساسات متغیر، تمرین بسیار کمی داشته است.

بنابراین او به راحتی در کنترل احساسات شدید و قوی شکست میخورد.

مثلا فرض کنید کودکی که به دلیل حال خوبش حاضر نیست از وان حمام بیرون بیاید.

کودکان نوپا منطق و مهارت های استدلالی لازم برای کنترل خشم خود را ندارند.

در مثال فوق، کودک قادر به درک این مسئله نیست که کارهای جالب دیگری هنگام بیرون آمدن از وان، مانند شنیدن یک داستان یا بازی با یک دوست منتظرش است.

چه باید کرد: با آرامش به فرزند خود بگویید که اگرچه او نمی تواند بیشتر از این زمان در حمام بماند، اما فعالیت های دیگری نیز وجود دارد که می تواند انجام دهد.

برای کمک به او در درک بهتر احساسات در حال تغییر، آنها را برای او مشخص کنید.

به عنوان مثال می توانید بگویید، “من هم می فهمم که الان در حمام حسابی خوش میگذرد و نمی خواهی بیرون بیایی. و بهت حق میدهم که از این موضوع عصبانی بشی.”

البته زمان زیادی لازم است تا کودک نوپای شما بتواند کلمات را به احساسات متصل کند.

اما اگر شما همچنان به مشخص کردن و برچسب زدن احساسات خود بپردازید، تا زمانی که کودک به پیش دبستانی برود، او درک بهتری از چگونگی پیوند کلمات و احساسات خواهد داشت.

این موضوع باعث خواهد شد حتی کودک بتواند به خودش کمک کند که احساس بهتری داشته باشد.

دلیل شماره 4: آنها برای تغییر از یک فعالیت به فعالیت دیگر مشکل دارند.

برای انطباق با دنیای همیشه در حال تغییر، انرژی جسمی و روانی زیادی لازم است.

بعضی اوقات کودکی که به نظر نمی رسد خیلی مشغول بازی باشد، بیشتر از آنچه فکر می کنید به این موضوع تمرکز کرده است.

کودکان روی یک فعالیت بسیار متمرکز می شوند ولی ما از آنها انتظار داریم که آنها بلافاصله تغییر موضع دهند.

این نوع تغییر ناگهانی حتی برای یک بزرگسال هم سخت به نظرمی رسد، بنابراین این انتظارات برای کودکان خیلی سنگین است.

با این توقع کودکان مجال کافی برای مودی بودن را دارند.

چه کاری کنیم: از مهارت های رشد در فرزندتان بهره ببرید.

کودکان نوپا درک کاملی از توالی ها دارند. آنها به خوبی می دانند که چگونه یک عمل بعد از عمل قبل انجام می شود.

مثلا در وان حمام به کودک خود بگویید “حالا من می خواهم موهای تو را بشویم و بعد از آن نوبت صورت تو است. بعد از آن هم از حمام خارج می شویم.”

همچنین بخوانید: خواب راحت کودک شما با رعایت این 7 نکته طلایی

دلیل شماره 5: آنها می خواهند دقیقاً مطابق میل خود کارها را انجام دهند.

کودکان همیشه میخواهند مطابق با نظر خود کارها را پیش ببرند. این در حالی است که حتی معمولا آنها نمیدانند که چه چیزی مناسبشان هست.

این موضوع در بیشتر مواقع خلاف خواسته والدین است. درنتیجه سیلی از اشک را به دنبال دارد.

چه باید کرد: قسمت خوب ماجرا اینکه والدین اغلب می توانند آنچه را که کودک لازم دارد به او بدهند.

با دادن گزینه های معقول و منطقی می توانید نتیجه را تحت کنترل خود درآورید.

به عنوان مثال اگر او می خواهد لباس زیری را برای بیرون رفتن در روز بپوشد و دمای هوای خارج از خانه 40 درجه است، دو لباس متناسب با آب و هوا را برداشته و به او اجازه دهید بین آنها هر کدام یک را که می خواهد بپوشد انتخاب کند.

اگر او می خواهد آنها را مخلوط کرده، به او اجازه دهید.

به یاد داشته باشید این تاکتیک، یک تکنیک منحرف کننده استادانه نیز هست. شما میزان مودی بودنش را کنترل میکنید.

دلیل شماره 6: کودکان خردسال خیلی سریع خسته و گرسنه می شوند. (از دلایل دمدی شدن کودکان )

برخی از کودکان نوپا ساعت های زیادی را خارج خانه هستند.

همچنین برخلاف بچه های بزرگتر، کودکان خردسال وعده های غذایی زیادی نمیخورند.

درنتیجه شما نباید از خستگی آنها برای انجام یک کار تعجب کنید.

چه کاری انجام دهید: ابتدا سعی کنید برای ساعات روز کودک خود برنامه ریزی کنید.

دوم اینکه، همیشه تنقلات مناسب و سالم قابل حمل در دست داشته باشید.

اگر کودک نوپای شما مقدار مناسبی از ناهار خود را نخورد، می توانید سریع انرژی او را در هنگام بازی به او برسانید.

با این ترفند، حال او دیگر احتمالا دمدمی و مودی نمی شود.

به خاطر داشته باشید بعضی اوقات هر چقدر هم سعی کنید که حال و هوای کودک خود را بهتر کنید و یا او را سرگرم کنید شاید موفق نشوید.

این به هیچ وجه بدان معنا که شما یک والد بی کفایت هستید نیست.

حتی به این معنا هم نیست که شما فرزندی غیرقابل کنترل دارید. چنین واکنش هایی کاملاً طبیعی است.

بطور کلی  سعی نکنید با یک کودک خردسال منطقی باشید و حرف از استدلال و منطق باشد.

در مواقع بحرانی و مشکل ساز سعی کنید کودک نوپای خود را در یک مکان امن – به عنوان مثال در گهواره اش قرار دهید و برای یک دقیقه از آن دور شوید.

این خلوت شدن و دوری به فرزند شما کمک می کند تا آرام شود و خودش را تسکین دهد.

 وقتی اوضاع آرام تر شد می توانید با او صحبت کنید و حواس او را بطور کامل پرت کنید.

به یاد داشته باشید ممکن است همه این ایده ها برای یک دوره مودی کوتاه کودک، زیاد و وقت گیر به نظر برسد.

اما استفاده کردن از آنها و صبر در مقابل نتایج آن ارزش خود را دارد. احتمالا شما در آینده نوجوانی با روحیه سازگار خواهید داشت.

The post کودکان مودی و دمدمی مزاج appeared first on کیدمام.

با بزرگ تر شدن کودک، وظایف و مسئولیت های او نسبت به قبل نیز بیشتر می شود.

در صورتی که کودکی از اعتماد به نفس کافی برخوردار نباشد قادر به انجام صحیح وظایف و نقش های خود نخواهد بود.

به گفته روانشناسان و پژوهشگران والدین میبایست از همان دوران کودکی اهمیت ویژه ای به شکل گیری صحیح اعتماد به نفس در کودک دهند.

در این مطلب کیدمام موضوع اعتماد به نفس کودک، راهکارهای تقویت آن و دلایل نبود آن در برخی کودکان بررسی شده است.

مفهوم اعتماد به نفس

اعتماد به نفس یا Self Confidence بدین معنا است که انسان به توان و توانمندی‌ های خویش باورو اعتماد داشته باشد.

اگر شخصی اعتماد به نفس داشته باشد به طور کلی حس خوبی نیز نسبت به خویش دارد.

در خصوص کودکان نیز این موضوع کاملا صادق است.

باور کودک نسبت به توانمندی های خود در نگرش او به زندگی کاملا تاثیرگذار است.

اگر کودکی اعتماد به نفس بالایی داشته باشد معمولا وظایف و نقش های خود را به خوبی ایفا می کند.

برعکس کودکانی که از اعتماد به نفس پایینی برخوردار باشند در مقابل وظایف و چالش های زندگی شکننده بوده و حس خوبی نسبت به خود و حتی اطرافیان ندارند.

ویژگی های کودکان با اعتماد به نفس بالا

• شناخت و اعتماد به توانایی های خود
• شجاعت در مواجه با چالش و کارهای جدید
• روابط عمومی قوی
• برقراری روابط مثبت با کودکان هم سن و سال های خود
• عدم سرخوردگی
• توانایی صحبت در جمع
• عدم اتکای بیش از حد به والدین
• توانایی بیان عقاید و نظرات خود
• شرکت در جمع دوستان
• تمایل به انجام بازی های گروهی

بررسی عدم اعتماد به نفس در کودکان

کودکانی که اغلب ویژگی های فوق را ندارد معمولا مشکل در اعتماد به نفس آنها است.

بطور معمول اینگونه از کودکان از زیر بار مسئولیت شانه خالی کرده و همیشه ابراز ناتوانی در انجام امور را دارند.

عمده ویژگی های ایشان بدین شرح است:

• عدم پذیرش مسئولیت جدید
• عدم باور به توانایی های خود
• خود کم بینی و بی ارزش دانستن خود
• رویاپردازی بیش از حد به دلیل ناتوانایی از انجام نقش خود در زندگی
• عدم تصمیم گیری درست
• احساس ضعف در مواجه با سایر کودکان
• پیرو بودن در بیشتر مواقع
• گوشه گیر بودن
• کم حرف بودن
• تعداد دوستان کمی دارد.

همچنین بخوانید: چرا کودک من استرس دارد؟

والدین به عنوان نقش اصلی

نقش اصلی در ایجاد و یا از بین رفتن اعتماد به نفس در کودکان والدین هستند.

در واقع این والدین هستند که در کنار موضوعات مربوط به ژنتیک و وراثت، موضوع اعتماد به نفس کودک را شکل میدهند.

1. مهمترین عاملی که به سرکوب اعتماد به نفس کودک منجر میشود کمالگرایی بیش از حد والدین در پرورش کودکان است.

هنگامی که والدین توقع هایی غیر طبیعی از فرزند خود داشته باشند در طول زمان باتوجه به عدم انجام امور خارج از توان فرزند، او نسبت به نتایج بدست آمده سرخورده می گردد.

2. تنبیه غیراصولی و بیش از حد معمول نیز یکی دیگر از دلایل کاهش اعتماد به نفس در کودک است.

با انجام تنبیهات غیر اصولی کودک دچار استرس شده و معمولا دیگر توانایی انجام صحیح امور را نخواهد داشت.

3. سرزنش بیش از حد کودک

سرزنش و به اصلاح سرکوفت زدن بیش از حد به کودکان نیز از دیگر عوامل این موضوع است.

4. توجه بیش از حد معمول به کودک در درازمدت او را ناتوان بار می آورد.

هنگامی که والدین به انجام کارهای کودک پرداخته و یا رفتارهای غیرمعمولی نسبت به نتایج ضعیف کودک نشان می دهند، در واقع به اصلاح کودک لووس شده و درنتیجه بدون کمک والدین قادر به انجام امور خود نیست.

نداشتن آزادی عمل و رفتار در کودک در بلندمدت او را ناتوان و درنتیجه فاقد اعتماد به نفس می نماید.

5. مشکل اعتماد به نفس در والدین

درصورتی که خود والدین فاقد اعتماد به نفس کافی باشند احتمالا نتوانند به خوبی این ویژگی را در کودک پرورش دهند.

راهکارهای افزایش اعتماد به نفس در کودک

نکته مهمی که باید به آن اشاره کرد این است که هر چه در سنین پایین تر به تربیت و پروش اعتماد به نفس کودک توجه شود، این موضوع بسیار راحتر انجام می گردد.

اصلی ترین راهکار افزایش اعتماد به نفس در کودک اطمینان او نسبت به دوست داشتنش از طرف والدین است.

اینکه کودک را با تمام ویژگی هایش دوست بدارید و همیشه این موضوع را به او یادآور شوید.

گوش دادن به کودک و توجه به او هنگامی که شما مخاطبش هستید یکی دیگر از راه های افزایش اعتماد به نفس در او است.

کودک باید به این باور برسد که برای والدین خود ارزشمند است.

هنگامی که او این حس مثبت را از طرف شما پیدا کند اعتماد به خود و کارهایی که انجام میدهد بیشتر می شود.

انتظارات خود را متناسب با سن و توانایی های او درنظر بگیرید.

تحت فشار قرار دادن بیش از حد کودک را کنار گذارید.

متناسب با سن او اختیاراتی به او دهید. هر چه سن کودک بیشتر می شود بگذارید تصمیم هایی برای خود بگیرد.

بطور مثال انتخاب کردن غذا و یا لباسی که قرار است بپوشد یکی از مواردی است که نشان میدهد او قدرت تصمیم گیری دارد.

همیشه سعی کنید برخورد مثبتی حتی با اشتباهاتش داشته باشید. این موضوع به معنی نادیده گرفتن تصمیمات اشتباه او نیست.

به اصطلاح نیمه پر لیوان را ببینید.

از مقایسه کردن کودک با کودکان هم سن و سالش بپرهیزید. هر کودکی در زمینه خاصی استعداد دارد.

همچنین بخوانید: علائم اختلال در یادگیری کودکان چیست؟

به جای مقایسه کودکان با یکدیگر به شناسایی استعدادهای او بپردازید.

قدرت تصمیم گیری در کودک را تقویت کنید. بگذارید شهامت در کودک شما پرورش یابد.

تجربه و امتحان کردن چیزهای جدید البته با نظارت شما موضوع مهمی است که به افزایش اعتماد به نفس کودک کمک شایانی می نماید.

تا میتوانید کودک را در انجام کارها تشویق نمایید.

حتی کارهای کوچکی که او انجام میدهد در صورتی که با تشویق شما همراه شود اثرات مثبت زیادی دارد.

متناسب با عمل و رفتار او پاداش های مختلفی برای او در نظر بگیرید.

لازم به ذکر است منظور از پاداش صرفا موضوعات مادی و نقدی نیست.

سعی کنید در کارها به او کمک کنید اما می بایست حواس خود را جمع کنید که پای خود را از کمک کردن فراتر نبرید.

اعتماد به نفس در کودک موضوعی است که در طول زمان شکل میگیرد. والدین مهمترین نقش را در اینخصوص ایفا می کنند.

در صورتی که  کودک اعتماد به نفس خوبی داشته باشد در زندگی آینده و بزرگسالی موفق خواهد بود.

در پایان خاطر نشان میکنیم که اگر به کمک احتیاج داشتید و یا زمان را از دست رفته می بینید بهتر است از مشاورین مجرب بهره مند شوید.

اینستاگرام کیدمام

The post اعتماد به نفس در کودک appeared first on کیدمام.

زیرا وادار کردن آنها به انجام کارهای روزمره مانند استحمام، خوردن غذا یا رفتن به رختخواب به یک نبرد هر روزه تبدیل شده است.

والدین به طور سهوی و غیرعمد با تسلیم شدن در برابر پرخاشگری های کودکان، آنها را به رفتارهای سرسختانه یا لجوجانه تشویق می کنند.

بهترین روش برای برخورد با کودک لجباز، این است که به آنها نشان دهید که رفتار آنها روی شما تاثیر نخواهد گذاشت.

به منظور نتیجه دهی مطلوب، به رفتارهای خوب آنها توجه نشان دهید.

در این مطلب کیدمام به شما چند نکته مهم در مورد برخورد با کودک لجباز خواهیم آموخت، پس با ما همراه باشید.

ویژگی های یک کودک لجباز

هر کودکی که در حال تمرین آزادی اراده می باشد، لزوما لجباز نیست.

بسیار مهم است که قبل از هر گونه اقدام، بدانید که کودک شما لجباز است یا مصمم.

کودکان مصمم و با اراده قوی ممکن است بسیار باهوش و خلاق باشند.

آنها سؤالات زیادی می پرسند، که ممکن است شما آنها را به عنوان سرکشی کودک به حساب آورید.

آنها برای خودشان عقایدی دارند و افراد عملگرایی هستند.

از طرف دیگر، کودکان لجباز پیرو عقاید خود می باشند و هرگز آمادگی گوش دادن به حرفهای دیگران را ندارند.

در اینجا چند ویژگی دیگر کودکان لجباز را برای شما بیان خواهیم کرد:

• آنها نیاز شدید به تایید و شنیده شدن دارند. بنابراین ممکن است غالباً بخواهند توجه شما را جلب کنند.
• آنها می توانند به شدت مستقل باشند.
• آنها متعهد و مصمم به انجام کاری هستند که دوست دارند.
• همه کودکان پرخاشگری می کنند، اما کودکان لجباز این کار را بیشتر انجام می دهند.
• آنها دارای صفات و خصوصیات رهبری فوق العاده ای هستند و در بعضی مواقع می توانند “رئیس” باشند.
• آنها دوست دارند کارها را به تنهایی انجام دهند.

کنترل یک کودک لجباز ممکن است دشوار باشد، اما آنچنان هم بد نیست.

روانشناسی کودک لجباز: درک کودکان لجباز

اگر اراده، یکی از ویژگیهای بارز و اصلی شخصیت شما است، احتمالا  دوست دارید که چنین ویژگی را در فرزندانتان نیز ببینید.

اما نکته بسیار مهم این است که تفاوت بین اراده قوی و لجبازی را بدانید.

بنابراین چگونه می توانید این دو را از یکدیگر تشخیص دهید؟

معنای لغوی اراده: “استواری در هدف” و “داشتن پشتکار” می باشد.

سرسختی و لجاجت به معنای داشتن اراده تزلزل ناپذیر برای انجام كاری یا اقدام به روشی خاص است.

به بیان ساده تر کودک لجوج از تغییر افکار، رفتارها و یا اعمال شخص، صرفنظر از فشارهای خارجی برای انجام موارد دیگر امتناع می ورزد.

لجبازی در کودکان می تواند به دلیل تأثیرات محیطی، ژنتیکی یا یک رفتار اکتسابی باشد.

برخورد با کودکان لجباز ممکن است نیاز به صبر، حوصله و تلاش زیاد داشته باشد، زیرا لازم است الگوی رفتاری کودک خود را با دقت مشاهده کرده و درک کنید.

در ادامه، چند نکته را برای شما بیان می کنیم که ممکن است در برخورد با کودکان لجباز به شما کمک کند.

نکات مهمی که ممکن است برای برخورد با کودکان لجباز به شما کمک کند!

شما ممکن است یک کودک نوپای سرسخت و لجباز داشته باشید که هر بار که سعی می کنید به آنها غذا بدهید، حاضر به نشستن در صندلی غذا نمی باشد و از پذیرفتن قاشق غذای خود سرباز می زنند.

یا ممکن است شما یک کودک شش ساله لجباز و کله شق داشته باشید که اصرار دارد هر روز همان لباس را بپوشد و پای خود را محکم به زمین میزند تا از هر قاعده یا دستورالعملی که به آنها اراٸه می دهید سرپیچی کند.

در اینجا چند نکته وجود دارد که می توانید در حین رفتار با طبیعت سرسخت کودک خود به کار برید:

سعی کنید به حرف آنها گوش دهید.

برقراری ارتباط، همانند خیابانی دو طرفه است. اگر می خواهید فرزند شما به صحبت های شما گوش کند، باید اول به صحبت های آنها گوش دهید.

ممکن است کودکان سرسخت عقاید مهم و فوق العاده ای داشته باشند و تمایل به بحث و گفتگو داشته باشند.

اگر احساس کنند شنیده نمی شود، ممکن است به افرادی ستیزه جو و لجباز تبدیل شوند.

در بیشتر مواقع، وقتی کودک شما اصرار دارد کاری را انجام دهد یا انجام ندهد، گوش دادن به آنها و مکالمه ای صریح در مورد آنچه که آنها را آزار می دهد، می تواند مفید واقع شود.

به عنوان مثال اگر فرزند شما برای خوردن کامل غذای خود پرخاشگری می کند، آنها را مجبور به خوردن غذا نکنید.

درعوض، از آنها بپرسید که چرا آنها نمی خواهند غذا بخورند و به حرف شما گوش نمی دهند.

ممکن است دلیل آن، این باشد که آنها بازیگوش هستند یا مبتلا به درد شکمی هستند.

اگر می خواهید کودک 5 ساله لجباز شما به حرف شما گوش دهد، سعی کنید به آرامی به او نزدیک شوید و سر به سر او نگذارید.

 با آنها ارتباط برقرار کنید و آنها را مجبور به انجام کار نکنید.

وقتی کودکان را به اجبار به انجام کاری وادار می کنید، آنها تمایل به لجبازی و سرکشی پیدا می کنند.

در این شرایط کودک هر کاری که نباید انجام دهند را انجام می دهند.

اصطلاحی که این رفتار را به بهترین وجه تعریف می کند “ساز مخالف بودن” است که یک ویژگی مشترک کودکان سرسخت و لجباز است.

“ساز مخالف بودن” غریزی است و فقط به کودکان محدود نمی شود.

بنابراین سعی کنید بیشتر با فرزندان خود ارتباط برقرار کنید.

برای مثال، مجبور کردن فرزند شش ساله خود به رفتن به رختخواب زمانی که اصرار دارد به تماشای تلویزیون در زمان خواب خود بپردازد، هیچ کمکی به شما نخواهد کرد و اوضاع را بدتر می کند.

درعوض، در کنار آنها بنشینید و به آنچه تماشا می کنند، علاقه نشان دهید.

وقتی به آنها نشان دهید که برای نظر آنها اهمیت قائل می شوید، کودکان به احتمال زیاد پاسخ می دهند.

کودکانی که با والدین یا مراقبان خود بیشتر ارتباط برقرار می کنند، تمایل به همکاری در آنها بیشتر می باشد.

در اینباره یک روانشناس کودک می گوید: “برقراری ارتباط خلل ناپذیر با کودکان ناسازگار، رفتار با آنها را آسان تر می کند.”

همین امروز اولین قدم برای برقراری ارتباط با فرزند خود را بردارید و آنها را در آغوش بگیرید!

همچنین بخوانید: 10 روش تنبیه مثبت و موثر کودک

به آنها گزینه هایی برای انتخاب ارائه دهید.

بچه های سرسخت و لجباز ممکن است عقیده و نظر خود را قبول داشته باشند و دوست ندارند همیشه به آنها گفته شود که چه کاری انجام دهند.

به فرزند چهارساله سرسخت و لجباز خود بگویید که او باید رٲس ساعت 9 شب در رختخواب باشد و هر چقدر هم که اصرار کند، قاطعانه بگویید “نه!”

به کودک یکدنده و لجباز پنج ساله خود بگویید که اسباب بازی ای را که انتخاب کرده اید بخرد وگرنه هیچ اسباب بازی برای او نخواهید خرید.

گزینه های خود را به فرزندان خود ارائه دهید البته نه بصورت حالت دستوری.

به جای اینکه به او بگویید که به رختخواب برو، از او بپرسید که آیا می خواهد بطور مثال داستان الف یا داستان ب را برای او قبل از خواب بخوانید.

فرزند شما ممکن است همچنان نافرمانی و لجبازی کند و بگوید: “من نمی خوابم!”

وقتی چنین اتفاقی می افتد، آرام باشید و به آنها بگویید “خوب، این چیزی که تو می گویی، درون گزینه های پیشنهادی که به تو دادم نبود”.

شما می توانید همان موارد را هر چند بار که لازم است به آرامی تکرار کنید.

ارائه دادن گزینه های زیاد، خوب نیست. به عنوان مثال، درخواست از فرزند خود برای انتخاب یک لباس از درون کمد لباس می تواند باعث سردرگمی آنها شود.

شما می توانید با به حداقل رساندن گزینه ها از فرزندتان بخواهید که از بین این موارد یکی را انتخاب کنند و از بروز چنین مشکلاتی جلوگیری کنند.

هنگام برخورد با کودک لجباز آرامش خود را حفظ کنید

فریاد زدن بر سر کودکی لجبازی که در حال پرخاشگری است، مکالمه معمولی بین والدین و فرزند را به یک مسابقه فریاد زدن تبدیل می کند.

فرزند شما ممکن است پاسخ شما را به عنوان دعوت به مبارزه کلامی بپندارد. با فریاد زدن بر سر کودک خود، فقط اوضاع را بدتر می کنید.

این وظیفه بر عهده شماست که به عنوان یک فرد بزرگسال گفتگو را به نتیجه نهایی برسانید.

به کودک خود کمک کنید تا نیاز به انجام کار یا رفتار به گونه خاص را درک کند.

برای آرامش خاطر خود هر کاری را که می دانید لازم است انجام دهید (مانند تمرکز، ورزش و یا گوش دادن به موسیقی).

یک موزیک آرامش بخش را در خانه پخش کنید تا حتی فرزندانتان بتوانند گوش کنند.

هر از چند مدتی یکبار، موسیقی مورد علاقه کودک خود را پخش کنید.

از این طریق، می توانید نظر آنها را جلب کنید و همچنین آنها را تشویق به خوابیدن و استراحت کردن کنید.

پیشنهاد میکنیم ادامه این مطلب کاربردی و جذاب کیدمام را در قسمت بعد دنبال کنید…

The post نحوه برخورد با کودک لجباز (قسمت اول) appeared first on کیدمام.

همه میدانیم که تنبیه کودک خوشایند نیست اما چنانچه قصد تصحیح و تغییر رفتار کودک خود را دارید، گاهی اوقات لازم است تا این کار به شکل موثر انجام شود.

همه­ والدین در مورد چگونگی تنبیه کودک خود اتفاق نظر ندارند اما برخی از کارشناسان اطمینان دارند که تکنیک تنبیه مثبت بهترین روش برای تغییر رفتار کودکان است.

در این مطلب کیدمام با جزئیات بیشتری به شرح تنبیه موثر و مثبت می پردازیم و توضیح می دهیم که این روش چگونه می تواند به کودک شما کمک نماید.

ضرورت تنبیه کودکان

زمانی که شما یک کودک بازیگوش و پرتحرک دارید، تعیین بهترین روش برای تعلیم و ایجاد نظم و انظباط در او کار دشوارتری است.

شما می خواهید روشی را انتخاب نمایید تا موثر واقع شود اما هر چه کودک لج­بازتر باشد کار شما سخت تر می شود.

تکنیک تنبیه موثر یکی از روش هایی است که والدین برای ایجاد تغییر در کودک خود تمایل به انجام آن دارند.

شاید شما فکر کنید که تنبیه مثبت به این معنی است که این تنبیه همیشه خوب است اما اینگونه نیست.

با اینکه اثبات شده است که برخی از روش های تنبیه موثر می توانند مؤثر واقع شوند، اما برخی از این روش ها هم هستند که می توانند برای کودک منفی و مضر باشند.

تنبیه مثبت به این معنا است که شما در جواب یک رفتار منفی از طرف کودک خود، یک نتیجه منفی به او نشان می دهید.

تفاوت بین تنبیه مثبت و منفی

بین تنیبه مثبت و منفی تفاوت اندکی وجود دارد.

تنبیه مثبت به این معنی است که پیامد منفی برای رفتار منفی کودک به وجود می آید اما تنبیه منفی یعنی اینکه شما در پاسخ به یک رفتار منفی، چیز مطلوبی را از بین می برید.

به عنوان مثال محروم سازی یک تنبیه مثبت است چرا که شما یک پیامد منفی نشان می دهید.

اما چنانچه به طور خاص توانایی رفتن به مهمانی را در فرزند خود از بین برده و او را در خانه تنها بگذارید، یک تنبیه منفی انجام داده اید.

همانطور که مشاهده میکنید تفاوت بسیار ظریفی بین این دو وجود دارد.

احتمالا این تفاوت از نظر والدین چندان قابل توجه و مهم نیست. شاید شما فقط می خواهید بدانید که چه کاری بهترین نتیجه را در پی دارد.

اگر با رفتار فرزندتان مشکل دارید بدانید که تنها نیستید.

تشخیص داده شده که تقریبا 8 درصد کودکان دارای مشکلات رفتاری هستند. اگر فرزند شما نیز دارای مشکلات رفتاری است می توانید این مسئله را در منزل درمان نمایید.

همچنین بخوانید: بیش فعالی فرزند خود را با این آزمون بسنجید

تکنیک های تنبیه موثر

تکنیک های تنبیه مثبت زیادی وجود دارد که شما می توانید در روش تعلیم و تربیت کودک خود از آن ها استفاده کنید.

خوب است که تنبیه همیشه متناسب با رفتار منفی باشد. اگر رفتار منفی جزئی باشد، ممکن است که یک سرزنش کافی باشد.

اما اگر رفتار منفی جدی باشد و مکرراً انجام گیرد، ممکن است لازم باشد تا تنبیه سخت تری برای جلوگیری از این رفتار تعیین گردد.

در ادامه برخی از روش های تنبیه معرفی شده اند:

1- سیستم علامت­گذاری (خوب ها و بدها):

سیستم علامت گذاری مشابه روشی است که در مدارس به عنوان تنبیه موثر مورد استفاده قرار می گیرد.

در این روش کودک نام خود را به همراه علامت رفتار منفی روی تخته مینویسد.

هربار که کودک رفتار منفی از خود نشان دهد، علامت دیگری روی نام او قرار می گیرد و اگر کودک رفتار مثبتی نشان دهد، یک علامت از بین می رود.

اگر در پایان روز علامت منفی وجود نداشته باشد، به کودک پاداش تعلق می گیرد.

2- سرزنش:

معمولا والدین این نوع تنبیه مثبت را بدون اینکه زیاد درمورد آن فکر کنند انجام می دهند.

سرزنش کردن می تواند در ملاء عام و یا به صورت خصوصی انجام شود و در مورد هر یک از این دو، دیدگاه های فکری مختلفی وجود دارد.

در بعضی از مدارس سرزنش کودک در جلوی سایر همکلاسی ها انجام می شود.

از نظر برخی از روانشناسان سرزنش در ملاء عام اثرات منفی روی کودکان می گذارد.

در هر صورت سرزنش کودک بابت اشتباهاتش در صورتی که مداوم نباشد و در محیط خصوصی انجام گیرد، نتیجه مطلوبی دارد.

3- تنبیه بدنی مختصر (مثل به پشت کودک زدن):

درباره این شکل از تنبیه بحث های زیادی وجود دارد. عده ای این نوع تنبیه را موثر و سایرین به مضر بودن آن اشاره دارند.

درحالی که حدود 70 درصد از مردم احساس می کنند تنبیه بدنی مختصر، تنبیه مناسبی است بسیاری از روانشناسان با این عقیده مخالف هستند و معتقدند که این تنبیه بی اثر و مضر است.

4- تکنیک وقفه کوتاه:

برخی از روانشناسان این نوع تنبیه مثبت که به معنای محروم سازی یا جدا کردن موقت کودک از محیطی است که او مرتکب خطا شده است را به والدین پیشنهاد می کنند.

البته این تنبیه باید متناسب با سن کودک باشد. قاعده کلی برای هر سال سن کودک، یک دقیقه محروم سازی است.

میزان اثربخشی این روش بستگی به پیگیری و پایداری والدین در انجام این تنبیه دارد و به سرسختی کودک شما مرتبط نیست.

5- نوشتن دیکته و یا جملات:

مدارس برای چندین دهه از این امر به عنوان نوعی تنبیه مثبت استفاده کرده اند.

این تنبیه یک شکل موثر است که به وسیله آن نظم و انضباط را میتوان حاکم کرد.

شما هم می توانید به راحتی با کمک این شکل از تنبیه موثر، نظم و انضباط در خانه خود را به وجود آورید.

6- اضافه کردن کارها:

اضافه کردن کار به لیست کارهای کودک شما می تواند به عنوان نوعی تنبیه مثبت مورد استفاده قرار گیرد.

این تنبیه موثر کودک را فعال و باتحرک نگه می دارد و درنتیجه به نوعی از بی تحرکی و کرختی کودک می کاهد.

همچنین بخشی از امور خانه نیز توسط کودک انجام میشود و در نتیجه به خانواده در انجام امور منزل نیز کمک می شود.

از سوی دیگر اینکار از جدا شدن طولانی مدت کودک از حریم خانواده جلوگیری می کند.

همچنین بخوانید: 7 دلیل شب بیداری کودکان خردسال

7- محروم سازی:

محروم سازی یکی دیگر از شایع ترین تنبیه های مثبت و موثر است.

محروم سازی وقتی که شما کودک خود را در خانه حبس نموده و او را با خود به مهمانی و بیرون نمی برید، می تواند نوعی تنبیه منفی تلقی شود.

نگه داشتن فرزند در اتاق خود بیشتر با تنبیه مثبت همخوانی دارد، اما در انجام این نوع تنبیه، مرز بین تنبیه مثبت و منفی بسیار مبهم است.

8- خواب زودهنگام و یا بیشتر در رختخواب بودن:

خواب زودهنگام یک تنبیه مثبت و موثر برای کودکان کوچکتر محسوب می شود.

زمانی که کودکان در حال بازی یا فعالیت هستند، دوست ندارند بخوابند لذا وقتی آن ها را مجبور به خوابیدن می کنید در واقع یک تنبیه عالی برای رفتار بد آنها در نظر گرفته اید.

بیشتر در رختخواب بودن نیز به همان دلیلی که در بالا اشاره شد کارکردی مشابه دارد و نوعی تنبیه موثر است.

9- زمان مطالعه اضافی:

زمان مطالعه اضافی یکی دیگر از اشکال موثر تنبیه مثبت است.

به ویژه هنگامی که پاسخ و روشی برای انجام ندادن تکالیف یا انجام کار کلاسی باشد.

زمان مطالعه اضافی در واقع یک نتیجه طبیعی در این شرایط است.

از آنجا که کودک به جای مطالعه کردن و درس خواندن به کارهای دیگری مثل بازی پرداخته است، اکنون به جای زمان بازی در خانه وحتی بازی با دیگران، زمان مطالعه اضافی دریافت میکند.

10- پیامدهای طبیعی:

پیامد طبیعی بهترین شکل تنبیه مثبت است چرا که آن ها به کودک شما زندگی می آموزند.

در عواقب طبیعی نیازی به اقدامی از جانب والدین نمی باشد. در عوض، این ها عواقبی هستند که به طور طبیعی در نتیجه رفتار بد کودک اتفاق می افتند.

به عنوان مثال، اگر کودک شما اتاق خود را تمیز نکرده و لباس های کثیف خود را جدا نکرده است، درنتیجه لباس های مورد علاقه اش شسته نشده است و الان باید لباس دیگری که شاید دوست ندارد بپوشد.

راه حل های کلیدی تنبیه مثبت

کلید اصلی تاثیرگذاری تنبیه های مثبت، پایداری و پیگیری والدین در انجام آن ها است.

در حقیقت مطالعات نشان داده است که تنبیه مثبت تنها در صورتی موثر است که پایدار باشد.

منظور این است که هر بار رفتار منفی از جانب کودک بروز داد، باید همان نتیجه مشابه برای او تکرار شود.

عدم پایداری باعث می شود تا تنبیه کمتر موثر واقع شود.

از طرف دیگر اگر شما بیش از حد از تنبیه مثبت استفاده کنید بدون اینکه پاداشی برای رفتار خوب کودکان در نظر بگیرید، ممکن است کودک به این نتیجه برسد که هر کاری انجام دهد فقط بازخورد منفی دریافت می کند.

همیشه آنچه را که از کودک خود انتظار دارید برای او توضیح دهید چرا که اگر کودکان از قوانین آگاه باشند می توانند بدانند که چه کاری باید انجام دهند و چگونه باید رفتار کنند.

آن ها باید بدانند که هر اتفاقی بیفتد شما از آن ها ناامید نمی شوید.

به کودک خود بگویید که شما او را دوست دارید و هر اتفاقی هم که بیوفتد از آن ها پشتیبانی می کنید.

انجام این کارها ضروری است و می تواند پیوند بین شما و فرزندتان را تقویت کند.

نتیجه گیری

مهم نیست که چه مشکلی دارید و چه اتفاقی می افتد. همین که شما مشغول مطالعه این مطلب کیدمام هستید، نشان می دهد که شما تلاش می کنید تا یک مادر درستکار و سالمی برای کودک خود باشید.

با استفاده از راهکار و ابزار مناسب، هم می توانید رابطه عاشقانه بین خود و کودک برقرار نمایید و هم می توانید راه درست و نادرست را به کودک خود آموزش دهید.

از امروز اولین قدم را بردارید.

منبع: betterhelp

The post 10 روش تنبیه مثبت و موثر کودک appeared first on کیدمام.